SONSABELA

1812 A "Pepa" chega a América

2011-12-01T19:28:00.000+01:00

A nova da Constitución de 1812, a terceira da Historia, chegou a todos os currunchos de América Latina, estimulando os movementos anticoloniais de emancipación. Neste clip, a nova chega ata o lider uruguaio José Artigas.

Artigas. La redota (César Charlone, 2011)

PREMIO OUFF ESCOLA 2011 AO MELLOR GUIÓN

2011-10-25T18:15:00.001+02:00

O vídeo sobre Lois Pereiro que presentamos ao III Certame de Cinema OUFF Escola, que ven de celebrarse este 17 de outubro na cidade de Ourense, alzouse co premio ao mellor guión. O dictame do xurado foi o seguinte: Conta cun moi bo guión, orixinal, dinámico e ben documentado, o que demostra que detras dun bo documental precísase un importante traballo de guionización previo. Do mesmo xeito posúe unha coidada realización.

Unha representación do alumnado e do profesorado viaxamos ata a Cidade das Burgas para recollelo. A mostra deste ano que se enmarcaba dentro da XVI Edición do Festival de Cine Internacional de Ourense pretendía, segundo afirman os organizadores: impulsar o uso do idioma galego entre a mocidade, coñecer a visión desta sobre o seu contorno sociocultural e fomentar a creatividade audiovisual e o traballo en equipo, nunha linguaxe atractiva para o alumnado, que contribúa a xerar un espíritu crítico. Dámoslle as grazas ao xurado por considerar que a nosa creación era digna de tal galardón.

Slavoj Zizek. Qué é a filosofía?

2011-09-15T17:21:00.001+02:00

Para empezar o curso...

Património histórico: Castro de Viladonga. flocos.tv

2011-06-29T20:58:00.002+02:00

Aquí tedes este paseo polo castro de Viladonga, unha volta á Galiza castrexa e unha suxerencia, agora no verán, para quen aínda non o visitara.

LOIS PEREIRO NO FONTEM ALBEI

2011-06-14T17:23:00.002+02:00

Especial sobre a figura de Lois Pereiro, autor homenaxeado no día das Letras Galegas 2011. Trátase dun programa documental que tenta recoller aspectos da súa vida e obra nun formato que resulte lúdico e entretido. Así pois, a partir de dous presentadores e varios reporteiros, achegámonos á figura deste autor con entrevistas na rúa, traballos no centro e recitados de poemas entre outras actividades que recolle o programa.

BIBLIOMAN - IES Fontem Albei

2011-06-08T00:19:00.001+02:00

O Plan de Mellora de Bibliotecas Escolares de Galicia está contribuindo a por en valor estes espazos educativos, fomentando a innovación e a calidade do ensino. No IES Fontem Albei da Fonsagrada (Lugo), empregando a ironía, a retranca, o humor e a provocación, damos a nosa particular versión do noso primeiro ano como centro que forma parte do PLAMBE.

Eu falo Galego porque...

2011-04-18T19:07:00.001+02:00

O noso video, premiado no Correlingua!

14 Abril 2011.

2011-04-14T18:28:00.007+02:00

NO 80 ANIVERSARIO DA PROCLAMACIÓN DA II REPÚBLICA

Aunque el otoño de la Historia cubra vuestras tumbas con el aparente polvo del olvido,

Jamás renunciaremos ni al más viejo de nuestros sueños.
Miguel Hernández

Premendo na seguinte ligazón podedes acceder a edición facsimilar dixitalizada do
Faro Vilalbés, periódico editado entre 1932-36:
http://books.google.es/books?id=vW9DvX2_78YC&pg=PA14&lpg=PA14&dq=faro+vilalbes&source=bl&ots=gTOSBfICdT&sig=xGPkTSKaxM4TAqiTu9H5kwnMoes&hl=gl&ei=wCWnTa_SK8O58gPJgPWmBg&sa=X&oi=book_result&ct=result&resnum=7&ved=0CEYQ6AEwBg#v=onepage&q&f=false

Xa temos Making Off do LipDub! Como se fixo o noso lipdub? Esceas divertidas

2011-03-21T19:49:00.001+01:00

Por fín o noso LIPDUB

2011-03-14T18:38:00.002+01:00

Dende o Grupo de Traballo da Biblioteca do IES Fontem Albei de A Fonsagrada (Lugo-Galiza), plantexamos este lipdub como unha actividade para a Formación de Usuarios, aproveitando as potencialidades das TIC, para explicar a C.D.U. (Clasificación Decimal Universal: sistema de clasificación do coñecemento que consiste en dividilo en dez grandes campos que permiten ordear e catalogar as obras nunha biblioteca). Trátase dunha especie de xogo onde o espectador debe ir identificando nas esceas os números e cores alusivos ás diferentes áreas temáticas:

0 Xeneralidades. Dicionarios. Enciclopedias. (Cor Marrón)
1 Filosofía. Psicoloxía. Ética. (Cor Azul claro)
2 Relixión (Vermello)
3 Ciencias Sociais (Laranxa)
4 Baleiro (Negro)
5 Matemáticas. Ciencias Naturais (Verde)
6 Ciencias Aplicadas. Medicina. Tecnoloxía (Cor azul oscuro)
7 Arte. Música. Deportes. Espectáculos (Cor rosa)
8 Lingüística. Literatura (Cor Amarelo)
9 Xeografía. Biografías. Historia (Cor branco)

Por outra banda esta actividade serviunos para fomentar a implicación de toda a comunidade educativa nun mesmo proxecto así como para crear un ambiente de distensión e participación

O Fontem Albei no día da Paz

2011-02-09T18:56:00.001+01:00

Europe - The Final Countdown (Live)

2011-02-09T18:36:00.002+01:00

A banda sonora do Lipdub

O CATASTRO DO MARQUÉS DA ENSENADA EN FORMATO DIXITAL

2011-01-17T18:47:00.003+01:00

Na páxina do Ministerio de Cultura: http://pares.mcu.es/Catastro/servlets/ServletController

Premio Ponte nas Ondas

2011-01-12T14:10:00.006+01:00

O estudo e a conservación do berimbao válelles aos alumnos do instituto da Fonsagrada un premio da eurorrexión

Edad Media (2)

2011-01-11T16:18:00.001+01:00

La Edad Media - I -

2011-01-11T16:16:00.001+01:00

O Reino Suevo da Gallaecia

2011-01-07T12:43:00.003+01:00

25 de Novembro de 2010 no IES Fontem Albei

2010-11-25T19:43:00.000+01:00

2010-11-16T21:04:00.016+01:00

Quen foi Asurbanipal, tamén coñecido como Sardanápalo?

Fálase de Sardanápalo como unha mitoloxización de Asurbanipal, rei de Asiria, coñecido por ser un dos poucos reis da antigúidade que sabía ler e escribir. Durante o seu reinado, a escultura Asiria alcanzou gran apoxeo e así se aprecia no palacio de Nínive. Sardanápalo, como sería coñecido máis adiante en textos gregos, latinos e medievais, creou a biblioteca de Nínive, a primeira en recoller e organizar o material de forma sistemática. Nela recolleuse toda a literatura dispoñible en escritura cuneiforme naquel entonces.

A pintura romántica francesa volveunos a recordar a Sardanápalo, da man de Delacroix, retratándoo na hora da súa morte, deitado na súa cama enriba dunha grande fogueira, rodeado de todo o seu séquito que morrería canda a él. A lenda conta o suicidio de Sardanápalo rodeado das súas concubinas e cabalos, incendiando o seu palacio e toda a cidade de Nínive, para que o innimigo non puidese conquistala. Sardanápalo foi unha figura moi recurrida polos autores románticos. Así, Lord Byron escribeu o seu drama, Sardanápalus, en 1821, dando nome á favorita do rei, a escrava Mirra.

Unha das versións do suposto epitafio de Sardanápalo di o seguinte: “Come, bebe, xoga, porque o demais non vale a pena", versión positiva do Carpe Diem.

Tampouco a García Lorca lle pasaría desapercivido e así o describe na sua Oda e burla de Sesostris e Sardanápalo:

Sardanápalo enfermo de esmeralda,

que se quita las venas para entrar en el baño.

Niño triste que monta los caimanes y tiembla

con la rosa nocturna de fugitivo acento.

Compraste en almacenes de Tokio

un millón tres mil una mariposas

y les diste a beber sangre en los cuellos

de un millón tres mil una doncellas degolladas.

E así o ve Goethe en Fausto, 1832.

Mefistófeles: Mandaría edificar para las más lindas mujeres unas casitas íntimamente cómodas; allí pasaría horas sin fin en un retiro deliciosamente acompañado. Y digo mujeres, porque, una vez por todas, quiero yo las beldades en plural.

Fausto: ¡Ruin y moderno! ¡Sardanápalo!

Fontes consultadas: https://www.ucm.es/info/especulo/numero33/sardanap.html, http://tausiet.blogsome.com/2009/04/11/que-majo-sardanapalo/, http://www.labitacoradeltigre.com/2008/09/03/un-nuevo sardanapalo/, http://es.wikipedia.org/wiki/La_muerte_de_Sardan%C3%A1palo, http://cartelen.louvre.fr/cartelen/visite?srv=car_not_frame&idNotice=22747, http://www.artehistoria.jcyl.es/genios/cuadros/2200.htm, http://www.telecable.es/personales/angel1/pinrom/delacroix/muerte.html

Venus de Cnido - Venus de Milo

2010-10-28T22:32:00.002+02:00

Venus de Cnido - Venus de Milo on Prezi

Deuses menores e seres míticos

2010-10-14T16:31:00.001+02:00

Check out this SlideShare Presentation:

Deuses menores e seres míticos

View more presentations from Susana Losada.

AS TUMBAS EXIPCIAS

2010-10-06T15:58:00.002+02:00

2010-06-18T17:30:00.002+02:00

Hoxe faleceu José Saramago, escritor portugués ao que en 1998 se lle concedía o Premio Nobel de literatura. Desfrutade deste pequeno e bonito conto que o escritor titulou "A Maior Flor do Mundo"

De (triste) actualidade...

2010-06-01T11:45:00.010+02:00

Esta viñeta ilustra o asalto perpetrado onte por Israel contra a flotiña solidaria que se dirixía á franxa de Gaza con 10.000 toneladas de axuda humanitaria e unhas 700 persoas, un operativo no que se contabilizan decenas de activistas mortos e feridos.

A continuación tedes un mapa explicativo de como sucederon os feitos e, para saber máis a cerca deste vello conflito, remitovos a un artigo publicado neste mesmo blogue en xuño do ano pasado: http://sonsabela.blogspot.com/2009/06/o-conflito-arabe-israeli-en-oriente_10.html

Fontes: El Pais 1/VI/2010, Blog de sociales y algunas cosas mas...

Xoves 27 e venres 28 de maio

2010-05-27T16:48:00.005+02:00

XORNADAS DO COMERCIO XUSTO

Para ver máis accedede dende aquí ao portal educativo da Cova da Terra

Día do libro 2010 no Pedregal de Irimia

2010-05-27T16:42:00.001+02:00

2010-05-27T16:34:00.004+02:00

XORNADAS DO COMERCIO XUSTO

Coa colaboración da Cova da terra

Xoves 27 e 28 de maio no IES pedregal de Irimia

Haberá tenda

Nos anos 20 do século pasado...

2010-05-04T16:54:00.003+02:00

Courtesy TerritorioScuola

2010-04-22T11:37:00.003+02:00

Erupción dun volcan en Islandia no 2010

View more presentations from EUSONSABELA.

A presa das Tres Gargantas no río Yangtsé

2010-04-22T10:12:00.002+02:00

CUBISMO

2010-04-15T13:09:00.001+02:00

2010-03-14T18:09:00.010+01:00

CUESTIÓNS DE XEOGRAFÍA PARA AS PAAU

TEMAS 1-4

Rasgos xerais dos rebordos montañosos da meseta (setembro 2001, xuño 2006)

Tipos de réximes fluviais dos rios españois (xuño do 2001 e 2003)
Caracteres da rede fluvial española (xuño 2005)

Factores do clima (setembro 2003)
Caracteres termopluviométricos do clima da meseta (xuño 2002)
Caracteres termopluviométricos e paisaxes bioclimaticas na España seca (setembro 2005)
Caracteres termopluviométricos e paisaxes bioclimaticas na España húmida (setembro 2004)
O reparto dos elementos climáticos en España e as súas consecuencias (setembro 2006)

A variedade das paisaxes vexetais en España (xuño 2007)

TEMA 5

Rasgos xerais das Actividases Pesqueiras en España
Orientacións para o desenvolvemento: tradición pesqueira en España, inserción da actividade pesqueira na economía española, poboación activa dedicada á pesca, tipos de pesca practicados, caladoiros, rexións pesqueiras, comercialización e consumo, factores políticos, a pesca española no contexto mundial, evolución e problemática actual, etc.

As paisaxes agrarias en España, características e contrastes.
Orientacións para o desenvolvemento: variedade de paisaxes agrarias en función da variedade ambiental, tipoloxía das paisaxes agrarias, etc.

TEMA 6

Caracteres rexionais da industria española
Orientacións para o desenvolvemento: breve referencia dos caracteres do proceso de industrialización en España,as disparidades rexionais, os mecanismos e medios correctores, causas e consecuencias espaciais, etc.

Evolución do proceso de industrialización español
Orientacións para o desenvolvemento: orixes da industrialización, rexións pioneiras, desequilibrios espaciais, instrumentos de corrección de desequilibrios, áreas industriais, problemas actuais da industria, etc.

TEMA 7

Características xerais do transporte terrestre en españa.

TEMA 8

Os desequilibrios demográficos en España

As características das migracións interiores españolas e as súas consecuencias espaciais.

Caracteres xerais e evolución dos movementos naturais da poboación española.

As transformacións da composición da poboación activa española.

TEMA 9

Os caracteres xerais da rede urbana en España.

2010-03-09T19:37:00.000+01:00

O ROMANTICISMO E O REALISMO NA PINTURA

PINTURA ROMANTICA Y REALISTA

View more presentations from JUAN DIEGO .

CUESTIONARIO

2010-03-09T19:20:00.000+01:00

Cargando...

2010-02-22T21:07:00.010+01:00

Achegándonos aos comezos do proceso industrializador en Galicia.

O proceso industrializador estivo marcado en Galiza por un evidente atraso. O desenrolo da industria ata as décadas centrais do século XX estivo ligado, case exclusivamente, ao sector naval e ás conservas. A transformación e posterior venda da sardiña atraería á burguesía catalana, que chega ás costas galegas a partir de 1750 e aséntanse nelas, definitivamente, ao longo das primeiras décadas do S.XX.

Estas imaxes ilustran a chegada das industrias conserveiras ao litoral galego, da man do traballo de moitas mulleres nas fábricas de Massó en Cangas e Bueu. (Clicar na foto)

A continuación transcribo a copla popular que se recolle no video, cantada polas traballadoras de Massó e que reflicte a dureza do traballo que desempeñaban.

Nesta fábrica Massó, me estou deixando a vida,
mira, Maruxiña, mira, mira como veño eu.

De tanto empacar sardiña, teño as mansiñas perdidas
mira, Maruxiña, mira, mira como veño eu.

E cando chega Manuel e nos encontra charlando
mira, Maruxiña, mira, mira como veño eu.

E ponse moi colorado, leva unha hora chillando
mira, Maruxiña, mira, mira como veño eu.

2010-02-10T18:52:00.011+01:00

GERMINAL

Título: Germinal
Dirección: Claude Berry
Fotografía: Yves Angelo
Música: Jean-Louis Roques
Intérpretes : Renaud (Étienne Lantier),
Gerard Depardieu (Maheu),
Miou Miou (Maheude).
Duración : 151 minutos

O director de cine C. Berri dirixiu en 1993 a película Germinal, baseada nunha novela de Émile Zola publicada en 1.883. A partir desta película achegámonos á vida dos obreiros, neste caso mineiros, durante o século XIX. O film é unha adaptación da novela orixinal.

O contexto histórico xeral é o progreso tecnolóxico e a industrialización da segunda metade do século XIX, que transformaron a economía, a sociedade e a vida das xentes. Trata o tema do movemento obreiro a partir do nacemento dunha asociación mineira na Francia do século XIX, da creación dunha caixa de resistencia e dos preparativos para unha folga xeral en defensa dos dereitos da clase obreira.
Os film céntrase nas dificultades laborais e nas miserias dun grupo de mineiros e das suas familias ante unha folga, as diferentes posturas fronte ao conflito por parte dos mineiros, as súas familias, os esquirois, a burguesía e incluso as correntes de pensamento obreiro existentes a finais do século XIX: o socialismo e o anarquismo.

Os feitos acontecen durante o II Imperio francés, cando Etienne Lantier, xove maquinista en paro, chega ao pozo de Voreaux, na fronteira franco-belga, solicitando traballo. Lantier consegueo como mineiro grazas á axuda dun traballador, Toissaint Maheu, descubrindo así a miseria dos traballadores das minas de carbón do Norte de Francia. As relacións personais e profesionais cos Maheu fan que se introduza nun universo novo e temible.

Información extraída e adaptada dun traballo sobre a película, que propón unha análise da mesma e que podedes consultar na seguinte ligazón: http://platea.pntic.mec.es/curso20/24_elcine-iniciacion/3.pdf

O sector primario: a pesca.

2010-02-10T18:43:00.000+01:00

La pesca en España

View more presentations from Isaac Buzo.

A Revolución Industrial. Algunhas imaxes.

2010-02-10T18:20:00.001+01:00

Requiem por un campesino español

2009-12-09T13:37:00.017+01:00

O AUTOR

Ramón J. Sender naceu en 1901, nun pobo da provincia de Huesca. Sendo aínda moi novo escapou da casa e foi vivir a Madrid, onde traballou nunha farmacia e escribindo artígos para periódicos. Estudiou na universidade e foi un lector apaixoado que dedicou a súa vida á literatura.

Foi un dos novelistas españois máis importantes da posguerra no exilio. Réquiem por un campesino español é unha obra non moi extensa, aparecida originalmente en México, no 1953, co título de Mosén Millán. Ata 1960 non adquiriría o seu nome actual. Os motivos da súa publicación en México foron, entre outros, a censura que sufriu durante anos en España.

Os seus ideais democráticos levárono a participar na guerra civil co bando republicano. Pagou a derrota militar cun longo exilio de case cuarenta años: primeiro estivo en Francia e México, para logo traballar de profesor universitario nos EEUU. No 1976, xa rematada a ditadura, volveu do seu longo exilio, aínda que morrería poucos anos despois en California.

Entre as súas obras máis importantes están: Crónica del Alba (1942-1965), a historia casi autobiográfica dun adolescente que evoluciona de neno a maior. Imán (1930) o retrato fiel da inutilidade da guerra de Marrocos. Con Mr. Wit en el cantón gañou o premio Nacional de Literatura en 1935. La tesis de Nancy (1962) é unha divertida crítica das costumbres españolas.

A OBRA

Réquiem por un campesino español (1960), está considerada como a súa mellor obra e unha das novelas máis importantes de todo o século XX. É un relato de extrema sobriedade onde se relatan os sucesos máis importantes da vida de Paco el del Molino. Paco é o protagonista da novela, un antihéroe clásico, tráxico, puro, sincero, un dos veciños máis queridos do pobo. Nunha atmósfera calma, pero non exenta de certa tensión, o protagonista vese implicado en intrigas, vinganzas e sucesos convulsos que transmiten sentimentos de ira e medo.

O propio Sender afirmaba que a vida de Paco "es simplemente el esquema de toda la guerra civil nuestra, donde unas gentes que se consideraban revolucionarias lo único que hicieron fue defender los derechos feudales de una tradición ya periclitada en el resto del mundo." (Conversaciones con R. J. Sender, Madrid, Magisterio Español, 1970., p. 131)

Pero o verdadeiro protagonista e narrador da historia é Mosén Millán, o párroco do pobo que rememora a vida de Paco por etapas, recordando acontecementos da súa vida dende que era neno ata que morre. Morte da que, en gran parte, él será responsable.

Ao longo da novela, escoitanse outras moitas testemuñas: Águeda, o pai de Paco, o monaguillo ou a Jerónima, así como don Valeriano, don Gumersindo e don Cástulo, estes últimos asistentes ao réquiem que celebra Mosén Millán na memoria de Paco. O sentimiento de culpa que persegue ao párroco e que se manifiesta na ceremonia pon de manifiesto a miseria e a división na que estaba sumida España.

Precisamente a novela é, dende o comezo, un fío de reflexións, inquietudes e arrepentimentos do párroco e dos sentimientos que o asaltan, coa busca de autoxustificacións para alixeirar a súa carga moral pola responsabilidade na morte de Paco.

Na novela apréciase unha dura crítica sobre o papel que adoptou a igrexa durante a preguerra e a Guerra Civil Española, de aí a falta de compromiso do cura ante a morte de Paco, que intenta que acepte a súa morte con resignación.

A novela foi adaptada ao cine polo director Francesc Betriu e á historieta por Carlos Giménez.

2009-12-02T20:15:00.008+01:00

DEZ PERSONAXES HISPANOAMERICANOS QUE MARCARON A HISTORIA CONTEMPORÁNEA

Baixo o título Constructores de ideas y de historia publicaba o xornal "El Pais" o sábado 28-XI-09, en Babelia, o resultado dunha enquisa sobre as 10 figuras que sintetizan os últimos séculos. Os resultados son os que aparecen nesta ilustración de Fernando Vicente: Simón Bolívar, Fidel Castro, Che Guevara, José Martí, José de San Martín, Benito Juarez, José Luis Borges, Gabriel García Marquez, Emiliano Zapata e Andrés Bello.

Un centenar de personalidades de América Latina escolleron esta lista encabezada Simón Bolivar. Son cinco figuras do século XIX e outras cinco do século XX, entre as que se atopan políticos, militares, guerrilleiros, escritores, máis non figura ningunha muller.

http://www.elpais.com/articulo/portada/Constructores/ideas/historia/elpepuculbab/20091128elpbabpor_14/Tes

Quen foi o Comandante Moreno?

2009-11-06T20:19:00.015+01:00

José Moreno Torres

de panadeiro a comandante

José Moreno Torres nace o 4 de marzo de 1904 no barrio coruñés de Vioño, fillo de José e Dominga. O seu pai fora un destacado militante anarquista, fundador da Unión Campesina, xa nos anos 10.

José Moreno Torres comenzou a súa militancia anarquista na emigración en New York, en contacto coa numerosa colonia anarquista galega de Norte América. Por aqueles anos Moreno traballaba na fábrica Singer e, incluso, parece que mantivo unha relación coa filla do propietario da fábrica, Penélope Singer. O comezo da súa militancia na CNT galega coincide coa proclamación da II República, á súa volta da emigración.

Nesta época participou de ducias de mitins por toda Galicia: A Coruña, Sada, Santa Cruz, Eirís, San Pedro de Nós, Arteixo, Ois, Betanzos, Carballo, Porto do Son, Ferrol, Padrón, Noia, Cee, Corcubión, Ponteceso, Santiago, Borroa e Cambre, na provincia da Coruña; Ourense, Verín; Guillarei, Tui, Tomiño, Vigo Vilagarcía, Moaña e Chapela, en Pontevedra; Lugo e Monforte.

Ocupou diversos cargos na CNT galega, destacando como secretario da Federación Local Obrera de A Coruña e como membro do Comité Rexional da organización, así como director do periódico “Solidaridad Obrera”

Panadeiro de oficio, foi tamén un dos creadores da Federación Regional de Industria del Ramo de la Alimetación da CNT. A partir de 1932, convértese nun dos máis destacados militantes da CNT galega, integrando a facción máis radical da organización, responsable de varios intentos insurreccionáis en 1933. Representou a varios sindicatos coruñeses en maio de 1936 no congreso de Zaragoza da CNT. En xullo do 1936, participou nos intentos de resistencia da capital herculina, falando no mitin celebrado na praza de touros da cidade para organizar a resistencia. Encabezou, ademáis, unha comisión que se dirixiu ao Goberno Civil para pedir que os cuarteis foran asaltados antes de que os militares saíran ás rúas.

Unha vez perdida a cidade escondeuse nos arredores, intentando coordinar ao grupo de militantes dispersos que non foran capturados. Froito desta labor, e coa colaboración dos militantes do sindicato O Despertar Marítimo, produciuse a súa fuxida da Coruña en Decembro de 1936, na embarcación “La Libertaria”, coa que chegaron a Asturias.

En Asturias asume novamente postos de responsabilidade á fronte dos anarquistas galegos, participando na fundación da Agrupación Confederal Galaica. En febreiro de 1937 é cando ingresa no Batallón Galicia, co rango de Tenente, para ascender posteriormente ao de Comandante, sustituíndo a José Penido en xullo do mesmo ano. Foi ferido nun pé na ofensiva de febreiro de 1937.

Fotografía dos recén chegados ao porto asturiano de El Musel, en Gijón, a bordo da embarcación La Libertaria, entre eles Moreno.

O coruñés Xosé Moreno Torres morreu deixando tras de si unha copla que se fixo popular nas vilas galegas e asturianas da raia: "Unos le dan bofetones, otros le dan puntapiés, otros le clavan agujas, en las uñas de los pies. En el año treinta y siete, en el alto del Acebo, matasteis a dieciséis, y al Comandante Moreno", recollida por Antón Santamarina, do ILG.

O COMANDANTE MORENO
Ouviaña, Baos, Ribeira de Piquín

En el pueblo de Acebo
pueblo de pocos amigos
donde matan a los hombres
después de tantos martirios

aunque soy un pobre anciano
y sin carrera algunha
ya se que voy caminando
derechamente a la tumba

poco antes de morir
y con gran sentimiento
yo les voy a explicar
este trágico suceso

como ya están enterados
en ese pueblo de Acebo
mataron a dieciséis
y el comandante Moreno

estos venían de Asturias
a sus casas de regreso
haciendo uso del derecho
que les concedió el gobierno

se hospedan en un pajar
sin mantas y sin colchón
sin saber que eran los pobres
victimas de una traición

los del pueblo del Acebo
fingiendo de izquierdistas
se marchan a Fonsagrada
dar cuenta a los falangistas

estos vinieron muy pronto
aunque venían de lejos
allí los asesinaron
como si fueron conejos

están ya los cuerpos de estos
en la fosa descansando
mas le valiera al Moreno
estarles acompañando

el Moreno no cayó
con los demás compañeros
a una fuga se dio
pero cayó prisionero

con dos tiros en el cuerpo
allí de mala manera
muchos martirios le han hecho
en la misma carretera

los martirios y tragedias
que le han hecho pasar
al comandante moreno
es imposible explicar

unos le dan bofetadas
otros le dan puntapiés
otros le hacen preguntas
al derecho y al revés

y después de largo tiempo
sin darle ningún sustento
una partida de palos
le daban por alimento

una vez hecho cadáver
al comandante Moreno
fue llevado hasta la fosa
de los demás compañeros

y después tienen valor
a subir a la carretera
unos con la pluma de oro
y otros con la gran guerrera

con una buena zamarra
del comandante Moreno
paseaba en Fonsagrada
el otro día un "caballero"

paseaba en Fonsagrada
con la zamarra de cuero
y un chistoso le decía
qué buen mozo estas moreno

donde esta el reloj de oro
del comandante Moreno
seguramente se gasta
en el pueblo del Acebo

donde esta la cazadora
del comandante Moreno
seguramente se gasta
muy cerquita de San Pedro

quén son aquellas dos luces
que pasaron al Acebo
son las sobrinas mayores
del comandante Moreno

el comandante Moreno
hombre honrado y valiente
en los montes del Acebo
ahí le disteis la muerte

falanges de Fonsagrada
no podréis subir al cielo
porque allí esta de portero
el comandante Moreno

2ª VERSIÓN (ESTROFAS COMPLEMENTARIAS)

falanges de Fonsagrada
ahora estaréis contentos
no tendréis miedo al hambre
con la carne que habéis hecho

en el año treinta y siete
en el alto del Acebo
matastes a dieciséis
y al comandante Moreno

al Moreno no le importan
cinco balas de fusil
que le quitaran la vida
y no le hicieran sufrir

dónde esta la camiseta
del comandante Moreno
seguramente se gasta
en Río Torto de San Pedro

3ª VERSIÓN (ESTROFAS COMPLEMENTARIAS)

unos le dan bofetones
otros le dan puntapiés
otros le clavan agujas
en las uñas de los pies

dónde va la cazadora
del comandante Moreno
seguramente la tiene
Joselillo de Robledo

Dónde va el reló de oro
Del comandante Moreno
seguramente lo tiene
o Caielo de San Pedro

E o xastre de Carballido
Como era tan lixeiro
Deull'un golpe ca culata
Hala axina pra furada

Cantar de Cego N: 106 do libro de recolleita "Cantigas Populares", de Antón Santamarina e Dorothé Schubarth
Versión con Zanfona e vo 2007. Outras estrofas recollidas no lugar, non incluidas nesta versión:

Falanges de Fonsagrada
si queréis ir al cielo
tenéis que pedir perdón
al comandante Moreno

(...)

Qué es aquello que reluce
en los altos del Acebo
es la estrella de ocho puntas
del Comandante Moreno

Información extraída de: CUERVO, LUIS MIGUEL. “Historia del Batallón Galicia número 219 en la guerra civil española”. O Artigo en PDF pódese consultar na seguinte páxina Web: http://www.xente.mundo-r.com/eliseo/DossierAcebo.pdf

O romance aparece en : http://www.xente.mundo-r.com/eliseo/

2009-11-05T22:04:00.008+01:00

Que aconteceu no Acebo?

Os Republicanos asasinados no Acebo pertencían ao Batallón Galicia. Este formouse no 1936 para desterrar a idea de que Galiza abrazaba ideas fascistas. Mais tarde sería sinalado polo estado maior como o nímero 19 dos de Asturias. Na súa constitución tomaron parte as Milicias Antifascistas Galegas e os membros da Confederación Regional Galaica. Un continuo goteo de galegos fóron alistándose á unidade ao longo da contenda. Entre eles había gardas de asalto, desertores das unidades fascistas tras seren reclutados á forza en Galiza e, tamén, 23 destacados militares libertarios galegos, chegados ao porto de Gijón o día 9 de xaneiro de 1937, logo de partir facía catro días das Xubias, na Coruña, a bordo duna motora pesqueira, bautizada por eles mesmos como “ La Libertaria”. Entre estes fugados atopábanse Emilio Novas Naya, Odilo Masip e José Moreno Torres, un dos máis coñecidos anarquistas galegos do periodo republicano.

Os galegos participaron na meirande parte dos combates librados contra as columnas que avanzaban dende Galiza. No mes de abril de 1937, José Moreno Torres pasa a ocupar o cargo de comandante do citado Batallón. O 1 de agosto dese mesmo ano o Batallón Galicia desplázase ao porto de El Escudo, onde levaría a cabo, xunto co batallón nº 211, unha brilante actuación ao ser atacado ese paso montañoso por forzas italianas. Así librarían sucesivas batallas ata a caída das frontes.

Días antes de que se producise esta caída, as autoridades antifascistas xa se dirixiran aos seus afiliados na fronte, para preparar o embarque dos militares que corrían máis risco de seren executados no caso de seren atrapados polas tropas franquistas. Para facilitar as cousas, preparáranse unhas listas de persoas con prioridade para embarcar. Seguramente, a plana maior do Batallón Galicia, estaría nestas listas e tería postos reservados nalgúns dos barcos que salían dos portos asturianos leais á República, con dirección a Francia. O 18 de outublo a plana maior do Batallón atopábase no porto de San Isidro, nos límites entre Asturias e León, pero un incidente con algúns mandos comunistas do Batallón retrasounos e fixo que, cando quixeron embarcar en Gijón, o 20 de outubro, xa non houbera barcos para transportalos.

O grupo formado polo comandante Jose Moreno Torres, Julián Carballo, Jaime Machicado, (na foto) delegado político do Batallón, Moisés Erguido, capitán axudante, Máximo Martínez, Enrique García Lago, Emilio Novas, Rafael Villar e varios milicianos ata un número de 15 homes, optaron entón por dirixirse cara a montaña, intentando alcanzar Galiza polo interior.

Foi a noite do 29 ao 30 de outubro, cando os fuxidos chegaron ao porto do Acebo. Alí fixeron noite en dous grupos, en sendas cantinas existentes na zona. O grupo de nove que durmía na cantina máis adentrada en Galiza, a única que aínda está en pé, foi sorprendido polos falanxistas e garda civil da zona, polo que foron capturados e executados. A oito deles enterráronos nunha fosa común nos límites de Asturias, outro debeu quedar ferido e morreu o 4 de novembro, ben fusilado, ben a consecuencia das feridas, sendo enterrado no cemiterio da Fonsagrada.

O outro grupo, alertado polos disparos, non foi sorprendido polos falanxistas e guardias civís; enfrentáronse aos atacantes e mataron ao falanxista Emilio Villar Robledo. Logo dun breve tiroteo, Moreno e o resto dos componentes destoutro grupo, escaparon pola parte posterior da casa (foto) e internáronse no monte. O número de integrantes deste grupo non se coñece con exactitude, pero suponse que estaría entre dous e seis homes. Posiblemente formaran parte del Julián Carballo Gómez, detido o 4 de novembro a 11 kilómetros de Tineo e posteriormente executado, Julio Roca Gantes, tamén detido en Asturias, Moisés Erguido Blanco e Víctor Paradela Ríos, que chegaron ata a Coruña.

José Moreno e outro dos componentes do grupo retrocederon tamén cara Asturias, escondéndose días despois nunha casa en Monteserín Pequeño, no mesmo concello de Grandas de Salime. Alí foron capturados por falanxistas e gardas civís, sendo conducido Moreno á cantina de “Carolo”, da que escaparan, onde estivo detido ata a súa execución. Descoñécese a data exacta do seu asasinato, ainda que se sabe que outros catro milicianos do Batallón Galicia, foron detidos e executados o domingo 31 de outubro do 1937. Eran canteiros orixinarios de Forcarei e, un deles, Manuel Bugallo Lois, sobreviviu ata o catro de novembro, data na que foi enterrado no cemiterio da Fonsagrada, xunto ao miliciano coruñés, apelidado Díaz, que quedara ferido na primeira caída.

Información recollida e adaptada de diversos xornais e, principalmente, do artigo de CUERVO, LUIS MIGUEL: Historia del Batallón Galicia número 219 en la guerra civil española, que se pode consultar en PDF na seguinte páxin Web: http://www.xente.mundo-r.com/eliseo/DossierAcebo.pdf

2009-11-05T21:58:00.005+01:00

Foron enterrados no cemiterio da Fonsagrada os restos atopados na fosa común do Acevo, exhumados pola ARMH.

Así o recollía o xornal El Progreso o 1-XI-2009

2009-10-21T18:59:00.022+02:00

RENACEMENTO e BARROCO

Duas esculturas do David, aquel que matou Goliat.

A primeira é de Miguel Anxo e a segunda de Bernini.

Dous estilos artísticos, o Renacemento e o Barroco, nunha mesma personaxe.

Segundo conta o relato bíblico, Goliat era un xigante filisteo que tiña unha estatura de máis de 3 m., levaba na cabeza un casco de bronce e iba revestido dunha coraza de escamas que pesaba 55 kilos. Unhas polainas de bronce protexíanlle as pernas e unha xabalina repousaba no seu ombro. Só a punta de ferro da sua lanza pesaba 7 kilos.

Cando Goliat avanzou para atacar a David, o mozo, querendo defender ao seu pobo, correu rápidamente para facerlle fronte, sacou unha das súas pedras e lanzoulla cunha tirafunda, provocándolle unha ferida de morte na fronte. Coa pedra incrustada, Goliat caeu morto ao chan, e entón David correu cara a él, quitoulle a espada e cortoulle a cabeza.

2009-10-21T18:29:00.012+02:00

Aínda que todos puidemos imaxinalo, poucos, ou ningún de nós, veu nunca diante un BAOBAB.

Hoxe na clase falamos destas árbores que se dan, coas temperaturas cálidas, nas sabanas tropicais.

Os Baobab son árbores da familia das Malvaceae, do xénero da Adansonia, tamén coñecidos como árbore botella ou pan de mono.

A adansonia digitata é unha especie nativa das rexións semiáridas da Africa Subsahariana, que foi introducida en numerosos países tropicais. Ainda que a especie máis coñecida é a africana, existen outras sete especies de baobab, unha endémica de Australia e as outras seis de Madagascar.

O baobab africano é unha árboe de tronco masivo, con forma de botella ou irregular e cheo de nudos. A súa altura pode oscilar entre os 5 e os 30 m e o diámetro do tronco chega a superar os 11 m. A codia é lisa e a madeira fibrosa, con pouco contido en auga.

Os baobabs adoptan a forma de botella durante a etapa de madurez, a partir dos douscentos anos. En boas condicións, sobre chan areoso, cun clima temperado e choivas entre 300 e 500 mm, poden vivir ata 800 ou 1000 anos, ainda que se se fala de exemplares que alcanzaron os catro mil anos. Algúns baobabs desenrolan grandes buratos no interior do tronco, na madurez, e convértense en grandes depósitos nos que se poden gardar máis de seis mil litros de auga.

O baobab é unha especie moi útil para os pobos africanos. Da un fruto chamado pan de mono, do tamaño dun pequeno melón, que contén gran cantidade de vitamina C, empregase para preparar varias bebidas refrescantes. Da codia do baobab extráese unha fibra coa que se fabrican cordas e cestos. As follas fervidas serven como alimento e, incluso, o polen mollado emprégase como pegamento.

Aos troncos ocos do baobab dánselle usos diversos. Téñense empregado como cárceres, casas, tabernas, graneiros ou mesmo cortes para o gando. Fálase dun baobab en Zimbabwe usado como parada de camión, que pode resgardar ata 40 persoas.

O baobab pode chegar aos 3.000 anos de idade e incluso máis. A súa apariencia extrana fai que existan, arredor del, numerosas lendas africanas. Dise que si unha persoa bebe auga, na que se mollaran previamente semillas de baobab, quedará protexido do ataque dos cocodrilos. Máis si ousa arrancarlle unha flor ao baobab, morrerá devorado por un león.

Moita desta información foi recollida e adaptada da Wikipedia e da seguinte páxina: http://www.terra.es/personal6/dirkdigler/baobab.htm.

AURORA BOREAL

2009-10-14T18:10:00.012+02:00

Todas e todos temos escoitado falar de AURORAS BOREALES pero,

que é exactamente unha aurora boreal?

Unha ''aurora polar'' pode ser austral ou boreal e prodúcese cando unha exección de masa solar choca cos polos norte e sur da magnetosfera terrestre, producindo unha luz difusa pero predominante proxectada na ionosfera terrestre, composta de partículas protónicas que difunden a cor.

E dicir, é un vento solar que, formado por partículas cargadas procedentes do Sol e guiado polo campo magnético da Terra, incide na atmósfera preto dos polos, producindo una luz difusa que se proxecta na ionosfera terrestre.

Como podemos observar nestas fotografías, as auroras boreais non sempre son da mesma cor, dependen da oblicuidade con que choquen as partículas solares contra o polo.

Sen unha magnetosfera decente, os megatóns de partículas producirían grandes danos e un aumento da temperatura, podendo chegar a ser mortais. Unha proba diso é que, cada vez que se produce unha exección de masa solar, os satélites SOHO e ACE, ó localizarse fóra da magnetosfera quedan danados.

As auroras boreais empezan no ceo nocturno como un arco illlado que se vai extendendo no horizonte. Na medianoite aumenta o seu brillo e fórmanse ondas ao longo do arco. No ceo aparecen cores formando espirais e bandas. Tamén raios que se moven rápidamente. Este espectáculo pode durar uns pocos minutos ou varias horas. Ao amencer o proceso cálmase e só algunhas pequenas zonas do ceo seguen brilantes ata que chega a mañán.

As auroras poden aparecer como brillos difusos ou como cortinas estendidas en sentido horizontal. Algunhas veces fórmanse arcos que poden mudar de forma constantemente. Cada cortina consiste de varios raios paralelos e aliñados na dirección das liñas do campo magnético, suxerindo que o fenómeno no noso planeta está aliñado co campo magnético terrestre] Do mesmo xeito a xuntanza de diversos factores pode levar á formación de liñas aurorais de tonalidades de cores específicas.

Unha mágoa que para poder observalas teñamos que viaxar a zonas polares como Alaska, Laponia o Groenlandia.

Esta información foi recollida e adaptada de páxinas como a Wikipedia, youtube e o blog do tempo da rtve.es

2009-10-13T18:21:00.019+02:00

Tres exemplos de restos glaciares en Galiza

O val do río Cenza e as lagoas de Antela e Lucenza

Os glaciares son grosas masas de xeo orixinadas na superficie da terra por compactación e recristalización da neve. Consta o glaciar de tres partes: cabecera, circo, lingua e val. Formáronse durante os periodos de glaciacións, acontecidos moites deles no cuaternario, cando a precipitación anual de neve superaba a evaporada no verán.

Por este motivo, o glaciarismo afectou ás cordilleiras máis altas e zonas cercanas aos polos, dando lugar a glaciares de circo e de val. O proceso de crecemento e establecemento do glaciar chámase glaciación. Atopamos restos glaciares en núcleos montañosos do Macizo Galaico como O Caurel Os Ancares, o Xurés ou Cabeza de Manzaneda.

Como lembra Juan Ramón Vidal Romaní, director do Instituto Universitario de Xeoloxía: "Son as manifestacións deste tipo máis occidentais e a menor altura de toda Europa. Nestas zonas desenvolveuse un glaciarismo de casquete, con grandes masas de xeo nos cumios dos montes desde os que saían linguas de xeo”.

Augusto Pérez Alberti, catedrático de Xeografía física da USC, explicaba así as pegadas que deixou a última glaciación en Galiza nas pasadas Xornadas Ciencia e Territorio, organizadas en Setembro polo Instituto de Melide e por Nova Escola Galega: "Os depósitos son como arquivos da natureza onde podemos reconstruír o pasado, e neles pódense ver restos morrénicos de tipo glaciar, dunha época en que o clima galego era moi diferente do actual: calcúlase que a temperatura media era nove anos máis baixa, o que supón que en boa parte do país a temperatura do inverno estaba baixo cero, e que existían glaciares nas montañas”.

O Val Glaciar do río Cenza atópase preto de cabeza de Manzaneda e extendíase ao longo de 8 Km. No 1994 a empresa eléctrica Iberdrola construe un encoro no seu leito, polo que na actualidade é imposible contemplalo na sua totalidade ao quedar anegado polas augas.

A fotografía mostra o Val Glaciar do río Cenza, dende Cabeza de Manzaneda. Ao fondo as Serras da Calva, Serra Segundeira e Serra do Eixe e, máis preto, á dereita, o cañón do Bibei, o do río Camba e, no centro, Viana do Bolo. Xunto ao muro, xusto no medio, o pobo de Chagüazoso, a unha altura de 1400 metros. Á dereita do pobo a morrena, unha das máis espectaculares e mellor conservadas de Galiza, cuns cantos rodados espectaculares, propios dun Val Glaciar.

A lagoa de Antela atopábase no centro da provincia de Ourense, compartindo espazos dos concellos de Xinzo da Limia, Sandiás, Sarreaus, Vilar de Barrio, Xunqueira de Ambía, Vilar de Santos, Rairiz da Veiga e A Poqueira. Situábase a 615 metros de altitude e presentaba un perímetro duns 35 km, sendo un dos humedais de maior extensión da Península Ibérica. En total, ocupaba uns 42 km² cegando, nalgunhas zonas, aos 6 km. de ancho e 7 de longo. En épocas de enchente acadaba ata os 3 m. de profundidade en certas pozas.

A depresión da Limia tivo a súa orixe durante o Terciario como consecuencia do movemento de bloques. Uns ascenderon, dando lugar a diversas serras, como as de Queixa ou San Mamede, outras afundironse e derón lugar a un conxunto de depresións tectónicas, como as de Maceda, A Limia ou Monterrei.

Así formáronse numerosas áreas lacustres, entre elas a lagoa de Antela, nas que se foron amoreando sedimentos. A práctica totalidade das lagoas colmatáronse, a excepción da lagoa de Antela, que se conservou até os nosos días.

Sobre ela contábanse infinidade de lendas, entre as máis fermosas está a da cidade de Antioquía, asolagada como castigo por idolatrar o galo; e a dos mosquitos, que eran o rei Artur e os seus soldados, enmeigados naquela veiga.

“Antigamente no lugar que hoxe ocupa esta lagoa, había unha cidade chamada Antioquía coñecida pola falla de caridade dos seus veciños. A lenda narra que Deus quixo castigalos, pero Xesús propuxo redimir ós máis xusto. Entón baixou á cidade en forma de mendigo e recorreu todas as casas pedindo esmola, sen que ninguén se apiadase del. Xa de regreso, cruzando unha Carballeda, avistou una casa habitada por unha anciá á que tamén lle pediu esmola. A muller ofreceulle unha cunca de leite e un anaco de bica, así como cobixo para pasala noite. Á maña seguinte Xesús mostrou á ancián o que sucedera na cidade de Antioquía. Ela quedou abraiada ó ver que a cidade desaparecera e que no seu lugar había unha lagoa. Ninguén se salvara excepto ela. Conta a lenda que nas mañas de San Xoán, coa primeira raiola de sol, pode verse no fondo o campanario da Igrexa. E por Noiteboa ás doce en punto escóitanse cantar os galos”

Malia os precedentes fustrados que se deron na historia, foi o goberno de Franco, por medio dun Decreto do goberno do 1956, quen iniciouse o desecamento definitivo da Lagoa de Antela e a posterior concentración parcelaria, aducindo para tales feitos, o seu aproveitamento para usos agrícolas e o saneamento do terreo. Os primeiros traballos de canalización comenzaron no ano 1958.

En contra destas razóns esgrimidas pola Administración Pública existen os seguintes argumentos:

En contra do aproveitamento agrícola hai opinións de técnicos que valoran negativamente tal feito, que deixou a terra seca e sen a humidade necesaria para a fertilidade da mesma.

En canto aos abrochos de paludismo e febres tifoideas, motivo fundamental esgrimido para o saneamento da lagoa, soamente houbo algún caso aillado no sur da comarca, tendo a súa orixe en fontes ou ríos non próximos á lagoa, sen poder nunca demostrar a súa vinculación coa mesma. A verdadeira causa da alta mortandade da zona era o abandono sanitario por parte da Administración Pública, pois na zona non había médicos e debían vir, a cabalo, dende lonxe. Na actualidade existe un proxecto para a recuperación da lagoa.

A Lagoa de Lucenza, de 70 m de diámetro, atópase na Serra do Caurel a 1370 m de altitude, agachadísima tralas montañas que superan a Devesa de Rogueira. É un resto de cando Galicia estaba mergullada no periodo glacial. Se cadra non sexa a máis fermosa lagoa de montaña do mundo, pero atopala, despois dun longo paseo, reconforta a vista.

O topónimo lembra aos viaxeiros de Luiserne, cidade imaxinaria de Valverde na que se refuxiou Anseis de Cartage, o que nos levaría a pensar noutra das miticas cidades asolagadas de Lucerna ou Lucenza.

O referente ás vilas asolagadas é un tema recorrente na mitoloxía galega. Lugares enterrados pola auga como condena pola inhospitabilidade e a falta de caridade dos seus moradores cos piadosos viaxeiros. Xa Murguía ten aludido á reminiscencia dos romances pertencentes ao ciclo carolinxio en relación á existencia en Galiza de tantas cidades de Valverde, destruidas e cubertas polas augas (Cospeito e Boedo, entre outras). O pasaxe relativo á vida de Carlomagno no cal se conta a destrucción da cidade de Lucerna no Val Verde, rodeada de fortes muros que lle permitiron resistir o poder de Carlos.

Moita desta información foi extraída e adaptada de numerosas páxinas web e sitios de internet que podedes consultar a continuación:

Val do Cenza:

http://www.escoitar.org/Gravacion-o-queixume-do-rio-Cenza

http://www.tic.udc.es/~nino/fotos/canones_galicia/val-do-cenza/barranco_val_do_cenza.html

http://www.rios-galegos.com/troitacen2.htm

http://www.geocities.com/RainForest/Canopy/7192/cenza.htm#%C2%A0A%20RUTA%20DO%20VAL%20GLACIAR%20DO%20CENZA.%20VILARI%C3%91O%20DE%20CONSO%C2%A0%C2%A0%C2%A0%C2%A0%20%C2%A0%C2%A0%C2%A0%C2%A0%C2%A0

http://www.terra.es/personal/slorenf/natural2.htm#FERVENZA%20DO%20CENZA.

Lagoa de Antela:

http://www.antela.org/Antela_DW_galego.html

http://gl.wikipedia.org/wiki/Lagoa_de_Antela

http://www.geocities.com/codosedo/antela/maantela.html

http://www.turgalicia.es/sit/ficha_datos.asp?ordRs=1&ctre=1265&crec=258967371&idversion=1-4A78WZ&refnumber2=01050110&full=&cidi=G&premium=

http://www.culturagalega.org/noticia.php?id=2500

http://www.galiciaencantada.com/dentro.asp?c=9&id=325

Lagoa de Lucenza:

http://www.jrcasan.com/rutasc/Rueda/Lucenza/lucenza.htm

http://www.pueblos-espana.org/galicia/lugo/a+seara/271747/

http://es.wikiloc.com/wikiloc/view.do?id=167017

http://www.viaauria.es/presentacion/Galicia/lugo/rutaslu/quiroga/courel.htm

2009-10-08T21:14:00.002+02:00

Video onde se ilustra o proceso de erosión dun glaciar.

2009-10-08T21:03:00.005+02:00

Imaxes dun glaciar derreténdose e desprendéndose ao océano.

2009-10-05T22:12:00.023+02:00

AS FORMAS DO RELEVO EN GALICIA

Galicia está situada en latitudes medias do hemisferio norte, entre as coordenadas 41º 48’ e 43º 47’ N.

Ó relevo actual de Galicia é o resultado da actuación de diferentes elementos a través do tempo.

Serra do Xistral. Clicade na imaxe

Máis da metade do territorio supera os 400 m de altitude e a orografía está dominada por relevos de tipo granítico, onde serras e penechairas alternan con depresións e vales. En termos xerais, as cadeas montañosas son de pouca elevación; as máximas altitudes acádanse nas serras orientais (Os Ancares, O Courel, Manzaneda ou Queixa), onde se atopa o cumio maior (Pena Trevinca, 2.100 m). Ademais, unha dorsal de serras dispostas de norte a sur divide o territorio pola metade (O Faro, Cova da Serpe, Serra da Loba...). Entre as áreas afundidas destacan as depresións de Monforte, Sarria e A Limia.

Esta é unha terra aberta ó mar que conta cunha liña costeira moi ampla. O Mar Cantábrico baña a costa norte e o Océano Atlántico a costa occidental. O elemento máis característico son as rías, ricos vales fluviais inundados polo mar: as extensas Rías Baixas (Vigo, Pontevedra, Arousa e Muros-Noia) e as Rías Altas (Ferrol, Ares, Betanzos, A Coruña, Ribadeo, Viveiro, O Barqueiro, Ortegal, Cedeira, A Coruña- Laxe, Camariñas e Corcubión), máis pequenas e redondeadas.

Galicia está percorrida por numerosos ríos; os da vertente cantábrica son curtos e regulares, mentres os atlánticos son máis longos e presentan pendentes máis suaves. O principal curso fluvial é o Miño, con 340 km de percorrido.

A EVOLUCIÓN DAS FORMAS DO RELEVO GALEGO

O relevo galego organízase mediante unha sucesión de bloques elevados e afundidos que aumentan en altura dende a costa ata o interior. Perez Alberti comparouno cunha disposición en "teclas de piano". Coa oroxenia alpina houbo areas que se ergueron, dando lugar a numerosas serras presentes nas catro provincias, mentres outros terreos se afundían dando lugar a depresións. Estamos pois sobre do ángulo noroeste do zócalo da meseta, que durante a oroxénese alpina fracturouse e rexuveneceu. Logo, os procesos erosivos, vinculados aos cursos fluviais e á sucesión de periodos glaciares e interglaciares, contribuiron a modelar o terreo ata a actualidade.

Durante a era arcaica ou Precámbrico (4000-600 millóns de anos) emerxe do mar unha banda arqueada, de noroeste a sureste da Peninsula Ibérica, que comprendía case toda a actual Galicia. Será durante a oroxenia herciniana, na era primaria, que emerxa o macizo Galaico-Duriense. Por este motivo o sustrato litolóxico, ainda que moi variado, presenta un claro predominio de materiais paleozoicos, rochas ígneas (granito) e metamórficas.

Durante a era secundaria ou Mesozoico (224-68 millóns de anos) asistimos a unha calma oroxénica na que se dan procesos de erosión e sedimentación. Así, o macizo Galaico-Duriense erosiónase e os materiais resultantes acumúlanse en rochas e depresións dando lugar a unha coberteira plástica.

Na era terciaria, coa oroxénese alpina, os materiais duros fractúranse dando lugar a un relevo xermánico, a base de fallas, con horst (areas levantadas) e graben (zonas afundidas). Tal é o caso das serras orientais de Galicia. Por outra banda, a coberteira plástica plégase por estar composta de materiais máis finos, blandos e flexibles.

Despois da oroxenia alpina asistimos a movementos de isostasia ou equilibrio. É agora que o antigo macizo bascula cara o oeste, feito que aprobeita a rede fluvial para abrirse camiño cara o Atlántico.

No cuaternario a alternancia de glaciacións e interglaciacións provoca subidas e baixadas do nivel do mar. Fórmase así a actual liña de costa coas súas rías. Os ríos discurren polos torrentes erosionándoos. É nas mayores altitudes onde atopamos restos glaciares como o glaciar do Cenza, na serra de Queixa, nas cordilleiras orientais de Galicia, ou a lagoa de Antela en Xinzo de Limia.

AS FORMAS DO RELEVO

Serras.

As serras orientais son as de maior altura e nelas atopamos materiais duros, metamórficos ,como pizarras, granito, cuarcita, xisto e tamén calizas. Trátase de horts levantados no terciario coa oroxénese alpina. De norte a sur temos a serra dos Ancares, o Caurel, serra do Eixe, San Mamede, Manzaneda, serra do Xurés, Larouco e Segundeira.

As serras septentrionais presentan menor altitude, entre 600 e 700 metros. Son fracturas neotectónicas do terciario que conforman unha barreira montañosa natural entre a costa e as terras do interior. Esta barreira terá consecuencias climáticas dado que impide que as masas húmidas entren no interior.

Nestas serras predominan os materiais duros metamórficos: pizarra, granito, cuarcita, gneis e ollo de sapo. Estes últimos son os materiais máis antigos e exténdense a logo dunha banda arqueada, dende Estaca de Bares ata Valedoras. A serra do Xistral alcanza no Cuadramón os 1056 metros e a Dorsal Galega aumenta en altura dende a Faladoira ata o Faro de Avión, pasando pola Coba da Serpe e a Serra da Loba. As serras occidentais como a do Faro, Suído ou Avión, tamén presentan materiais duros.

Superficies de erosión.

Son sectores aplanados que sufriron procesos de erosión e sedimentación. A principal superficie de erosión é a Terra Chá, ademáis dos vales fluviais costeiros. A Terra Chá atópase na provincia de Lugo, entre as serras orientais e a Dorsal Galega. Presenta unha altitude de entre 600 e 700 m. Trátase duna fosa tectónica do terciario cuberta de materiais sedimentarios. Cara o litoral atopamos chairas máis reducidas e fragmentadas pola rede fluvial: Bergantiños, Alto Xallas, Barbanza ou Deza.

Depresións interiores.

Trátase de fosas colmatadas de sedimentos, de orixe basicamente fluvial, orixinadas durante os movementos oroxénicos da era terciaria. Presentan unha dirección dominante de norte a sur: As Pontes, Lugo-Sarria, Monforte, Verín, Ourense, Xinzo de Limia, Maceda.

Clicade co rato na imaxe

Vales fluviais.

Os rios xeralmente aproveitan as fracturas serradas polos movementos tectónicos para abrirse camiño cara a súa desembocadura. En Galicia destaca a arteria Miño-Sil pola sia lonxitude e abundancia de caudal.

Liña Costeira.

Atopamos diferentes formas de relevo ao longo da costa galega. As rías constitúen antigos vales fluviais anegados polas subidas e baixadas do nivel do mar no cuaternario. O rio Xallas constitúe un caso único en Europa pola súa desembocadura en fervenza. No norte, atopamos a rasa cantábrica, ocupando un pequeno tramo de costa no límite con Asturias. Os cantis da Capelada ou da Costa da Morte contrastan co carácter abrigado das rías.

MAPA DAS ROCHAS DE GALICIA

Clicade na imaxe

2009-09-18T11:04:00.038+02:00

CAI GUO-QIANG

Damos a benvida a este novo curso 2009-2010 visitando a mostra que o artista chinés Cai Guo-Qiang expón no Guggenhein de Bilbao. Quiero Creer da título a esta exposición, que permanecerán no Museo Guggenhein de Bilbao ata finais deste mes de Setembro.

Cai Guo-Qiang naceu no 1957 en Quanzhou, unha cidade costeira da provincia de Fujian, no sudeste de China. Criouse nun período de cambios radicais e turbulentos baixo o réxime comunista de Mao Zedong, cuns programas revolucionarios que culminaron coa Revolución Cultural que se produciu entre 1966 e 1976. A máxima de Mao “Sin destrucción non hai construcción” é de vital importancia na praxis artística de Cai. Segúndo as ensinanzas de Mao, a revolución, a transformación e o idealismo xurden tras unha eliminación radical e os cementos dunha cultura nova deben erixirse sobre a demolición ou reconfiguración do pasado. Para un artista que ten a pólvora como principal material de traballo, esta dialéctica resulta teórica e científicamente pertinente, xa que precisa literalmente destruir para crear.

Alén da metodoloxía empregada no seu traballo, Cai séntese profundamente comprometido coa crítica ás construcións culturais, que tamén constituía un dos principios de Mao. O artista recórdanos que “a Revolución Cultural foi básicamente un intento de acabar coa cultura e o acervo chino tradicionais para analizar os seus fallos e estudiar novas direccións a seguir na creación da futura cultura china”, e engade que “foi un amplo movemento social para reformatear e reformar a cultura en sí”.

Cai deuse a coñecer internacionalmente a través de exposicións en solitario e dos seus proxectos de explosión ao aire libre de grandes dimensiones. No 2008, destacou a súa contribución artística ás cerimonias de inauguración e clausura dos Xogos Olímpicos de Beijing, co proxecto “Huellas de la Historia”.

A obra de Cai Guo-Qiang presenta unha alta complexidade conceptual á vez que se inspira, de forma libre, na mitoloxía antiga, na historia militar, na cosmología taoísta, nos avistamentos extraterrestres, nas tácticas revolucionarias maoístas, na filosofía budista, na tecnoloxía relacionada coa pólvora, na medicina china ou nos modernos conflitos globais.

Cai entende a arte como unha forma de enerxía social en constante transformación, que conecta “o mundo do visible e o do invisible”. Chegou a dominar o uso da pólvora para crear os seus característicos debuxos e tamén proxectos de explosión ao aire libre. Na actualidade crea explosións aéreas que, con frecuencia, son levadas a cabo por pirotécnicos profesionais. Trátase de escenificacións intrépidas e efímeras pero tamén interactivas e conceptuais. Estas prácticas de destrución creativa, reflicten a filosofía de Cai, para quen o conflito e a transformación son condicións interdependentes da vida e, polo tanto, da arte.

Entre a diversidade de actividades artísticas inclúe tamén instalacións a grande escala. Estas instalacións, alegóricas e esculturais, recuperan signos e símbolos da cultura china e poñen de manifesto a dialéctica entre a historia local e a globalización. Últimamente os proxectos sociais de Cai involucran ás comunidades locais na creación de acontecimentos artísticos en emprazamentos remotos, como son os búnkeres militares, e revelan a influencia do socialismo, que emerxe da experiencia de ter crecido na China de Mao Zedong, durante a Revolución Cultural de 1966–76.

Na exposición que o artista diseñou para o Museo Guggenheim Bilbao, concíbese a arte como un proceso que se desprega no tempo e no espazo. A natureza das formas artísticas creadas é inestable e aborda ideas sobre a transformación, o gasto do material e a conectividade. Todo proceso de cambio, por moi violento que éste sexa, ven determinado polo seu idealismo socialista, pois concíbese como xermolo dunha creación positiva. Da súa noción da experiencia cultural emerxen tópicos como Oriente versus Occidente, tradicional versus contemporáneo, centro versus periferia, cos que suxire un novo paradigma cultural para a arte e para esta era globalizada. De aí a adhesión de Cai á expresión “Quiero creer”.

A escala nos proxectos de explosión de Cai, está relacionada co Land Art, onde a arte modifica o terreo e o utiliza cun fin estético radical. A pólvora, mestura de nitrato potásico, carbono e xofre, é o invento máis célebre de China. O seu significado literal en chino é “medicina de fogo”. Foi nas suas orixes un invento dos alquimistas taoístas que buscaban o “elixir da inmortalidad” imperial. Cai identifica a pólvora con China, ao tempo que alude ao seu uso medicinal orixinal e á sua connotación violenta. Como obras basadas no tempo e creadas para un público que as recibe en directo, os proxectos de explosión de Cai tamén funcionan como performances que xogán co caos violento e a celebración ritual.

Os xigantescos debuxos de lume sobre a terra son códigos, ou aspiracións a comunicarse a través de códigos cos “extraterrestres”, mediante o que Cai quere falar de realidades ou forzas alleas á nosa existencia mundana.

Na instalación De Frente, 2006, a pared de cristal fai referencia ao Muro de Berlín, do que se copiou a altura e o grosor orixinal. Na iconografía de Cai, os lobos son feroces e valerosos, e convertense en personaxes heroicos a través da unidade colectiva. Mais, nesta obra, a sua cohesión é a súa perdición. Mediante esta alegoría, na que uns lobos seguen un camiño que os leva cara a autodestrucción, Cai fai referencia á falibilidade humana ao profesar unha ideoloxía colectiva.

En Reflexión - Un regalo de Iwaki (2004), Cai desenterrou das praias de Iwaki, coa ayuda dun grupo de voluntarios locais, o xigantesco esquelete dun barco afundido. Estes mesmos voluntarios participan na instalación da obra cada vez que se expón, convertendo así a sua participación en parte integral do concepto. O casco da embarcación está cheo de fragmentos de pratos e estatuas de porcelana branca que representan a popular deidade budista Avalokite´svara (Guanyin), Bodhisattva da misericordia. Estas figuras foron realizadas en Dehua, unha rexión rural preto da cidade natal de Cai, Quanzhou, ben coñecida por producir dende o século XVIII porcelana de brancos de China para a súa exportación a Europa. Durante moito tempo, a porcelana transportouse en barcos como o da obra; estes afundían con frecuencia e a súa carga quedaba debaixo do mar.

Cai contribúe á cultura visual contemporánea empregando elementos reais do pasado para reflexionar sobre os fatídicos accidentes durante el intercambio comercial de mercadorías e creencias entre China e Occidente. A utopía socialista segue sempre presente na arte de Cai Guo-Qiang. O seu método de traballo require ducias e ata centos de colaboradores, incluindo equipos profesionales, voluntarios do mundo da arte e lugareños.

Visitando a súa páxina web ou a do Museo Guggenhein de Bilbao, pódense ver outras obras do autor como o Patio da recaudación da Renda ou Inoportuno, ademais de numerosos debuxos e proxectos para as súas explosións. Foi destes dous sitios web que saquei e adaptei a información que aquí mostro.

Lois Peña Novo. Febreiro 2008

2009-09-13T00:46:00.007+02:00

Relembrando o dia dos namorados no IES Lois Peña Novo.

Estas foron as citas de amor máis votadas:

Nec tecum possum vivere nec sine te. MARCIAL. Nen contigo nen sen ti podo vivir.

Οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν. SÓFOCLES (Antígona). Non nacín para compartir odio, senón amor.

Ἔρως με δηὖτε Κύπριδος ἓκατι γλυκὺς κατείβων. ALCMÁN. Eros, de novo por gracia de Afrodita, me inunda dulcemente.

Ἐρέω τε δηὗτε κοὐκ ἐρέω καὶ μαίνομαι κοὐ μαίνομαι. ANACREONTE. De novo, amo e non amo, toleo e non toleo.

“But love is blind, and lovers cannot see/The pretty follies that themselves commit” (William Shakespeare). Pero o amor é cego e os amantes non ven as marabillosas loucuras que eles cometen.

Fotos Actividade S. Valentin

View more presentations from sonsabela.

NOMES E VOCES.

2009-07-31T13:12:00.012+02:00

AS VÍTIMAS, OS NOMES, AS VOCES E OS LUGARES
DA REPRESIÓN FRANQUISTA EN GALIZA

Xa temos á nosa disposición a base de datos das Vítimas da Guerra Civil e a represión franquista en Galiza e xa a podemos consultala na rede!

O Proxecto de Investigación "Nomes e voces", desenvolvido polas tres universidades galegas, logo de tres anos de intenso traballo, saca á luz a Base de Datos das Vítimas da represión franquista en Galiza. Podemos acceder a esta información a través da páxina web do proxecto: http://www.nomesevoces.net/victimas/ga/web/notic.php.

Nela atoparemos referencias de ata 14 mil persoas detidas, paseadas, procesadas ou executadas, ademais doutros prexuízos sobre a súa integridade física económica ou administrativa, a resultas da represión causada co golpe de estado.

Un importante traballo de investigación precede a este estudo: consulta de fontes documentais, bibliográficas ou fotográficas, expedientes dos procesos xudiciais, rexistros civís dos concellos, traballos publicados por diferentes autores nas últimas décadas e unha importante escolma de entrevistas. Segundo expresou o coordinador deste proxecto, Lourenzo Fernández Prieto, estamos ante "unha das iniciativas de recuperación da memoria da represión e do franquismo máis completas no conxunto do Estado"

Esta gran base de datos, que naceu ao abeiro dos traballos que desde a Consellaría de Cultura se realizaron ao redor do Ano da Memoria, está pensada como unha obra en permanente construción. Neste senso, os investigadores insisten en que "esta base de datos non é definitiva, nin polo número, nin polo tempo que durou a represión da ditadura, nin polas formas que esta adquiriu". É dicir, unha vez depositados todos estes datos en rede, e dado a coñecer o resultado da investigación, o obxectivo é ampliar a información grazas ás achegas particulares, de cidadáns ou colectivos interesados. En palabras dos autores: " que a propia consulta poida contribuír á mellora dos contidos". De aí que Fernández Prieto subliñe que "son todos os que están, pero non están todos os que son".

Viaxe a Roma 2009

2009-07-04T15:53:00.004+02:00

VIAXE A ROMA

View more documents from sonsabela.

Vémonos o venres, ás 21 horas, no Auditorio Municipal de Vilalba.

2009-06-17T17:49:00.004+02:00

O galego na escola.

2009-06-17T17:41:00.007+02:00

Open publication - Free publishing - More lingua

Recollín esta bonita e suxerente presentación
do blog INICIARTE

View more OpenOffice presentations from AntonioMartinez.

O CONFLITO ÁRABE-ISRAELÍ

2009-06-10T16:50:00.023+02:00

Os xudeos: (hebreos, israelitas, semitas, sionistas), din ter dereito a vivir en Palestina dende o ano 1600 a. C., cando Abraham chegou dende Mesopotamia.

Os árabes: (palestinos, musulmáns, islámicos) ocupan palestina dende o SVIII a. C.

Hai indicios de presenza humana en Canaán (hoxe Palestina-Israel) dende o Paleolítico. Cara o ano 1.600 a.C., dende Mesopotamia, o Patriarca Abraham -xunto a 12 tribus nómadas- chegou a Canaán, a Terra Prometida, e estableceuse nela. A fame obrigounos a emigrar a Exipto (conducidos por Jacob, neto de Abraham), onde, como se recolle na Biblia, son cruelmente dominados. Moitos anos despois, cara o 1.200 a.C., Moisés libera ao pobo hebreo da escravitude dando lugar ao Éxodo cara a Terra Prometida. Durante 40 anos viaxaron a través do deserto ata que conquistaron e se asentaron en Canaán. Os tres primeros reis de Israel son Saúl (ano 1000 a.C. aproximadamente), David e Salomón. Á morte de Salomón, divídese Israel.

No século VI a.C. Nabucodonosor de Babilonia (Mesopotamia) destrúe Xerusalén e o Templo de Salomón, deportando aos xudíos a Babilonia no que foi a primeira diáspora xudía. Neste mesmo século, Ciro, rei dos persas, conquista Babilonia e permite aos xudeos regresar a Xerusalén, onde constrúen o segundo Templo. No século IV a.C. Palestina é dominada por Alexandre Magno.

Dende o século I a.C. o Imperio Romano apodérase de toda a rexión, á que chama Xudea. No século IV d.C., con Constantino, o cristianismo convértese na relixión oficial do Imperio, obligándo aos xudíos a aceptala. Do século VII ao XI é conquistada polos árabes, que traían a nova relixión de Mahoma, convertendo á maioría dos habitantes de Palestina, árabes cristianos, ao islam. Será logo, durante os séculos XI, XII e XIII, cando as cruzadas cristianas conquistan a Terra Prometida. Dende o século XV ao XX, Palestina quedará anexionada ao Imperio Otomán. En definitiva, dende que o primeiro hebreo chegou a Palestina xa polo 1.600 a.C. ata o século XX, os xudíos non conseguiron ser donos desa terra; ben por seren expulsados dela, ben por ser conquistados.

Dende 1917 a 1948, Palestina quedará baixo mandato colonial británico, reemplazando ao ocupante turco. Gran Bretaña promete aos árabes de Palestina darlles a independencia como país se loitaban contra os turcos, pero non cumpliu o prometido e, vencidos os turcos, Palestina converteuse en mandato británico. Ao mesmo tempo, e en segredo, pacta cos xudíos a creación do Estado de Israel en Palestina. Numerosos xudeos foron establecéndose na zona e desplazando á poboación autóctona o que provocou a hostilidade da comunidade árabe.

O holocausto vivido polos xudeos durante a segunda guerra mundial levou a que a ONU, en 1947 e de xeito unilateral, repartise o territorio do pobo palestino en dous estados: un xudeo e outro palestino, quedando Xerusalén baixo control internacional. Esta resolución, aceptada con xúbilo polos xudeos foi rexeitada con ira polos árabes de Palestina.

A proclamación unilateral do Estado de Israel, no 1948, provocará a ira de todo o mundo árabe e a intervención na zona dos exércitos de Exipto, Irak, Líbano, Siria e Xordania. Remata así o dominio inglés na zona e comezan os violentos enfrentamentos entre árabes e xudeos, que manteñen aínda hoxe a esta zona nun continuo estado de guerra.

Primeira guerra árabe-israelí ou guerra da Independencia (1948-49). Como consecuencia do rexeitamento árabe ás decisións da ONU. Palestina perde os seus territorios, conservando Gaza e Cisxordania, e prodúcese o éxodo de miles de palestinos cara países veciños, onde se organizarán e xurdirá, no 1964, a OLP (Organización para a Liberación de Palestina)

Segunda guerra ou guerra do Sinaí (1956). A nacionalización do canal de Suez foi o desencadeante da guerra que enfrentou a Exipto con Israel. Este último, axudado por Francia e Gran Bretaña, ocupa o Sinaí, mais a intervención da ONU obrigao a retroceder ás fronteiras de 1949.

Guerra dos seis días (do 5 ao 10 de xuño de 1967) Exipto volve a impedir a saída dos barcos israelís ao mar Vermello. A aplastante victoria de Israel permitiralle aumentar notablemente os seus territorios, ocupando Gaza, Sinaí, Cisxordania, Xerusalén e os altos do Golán. A derrota acrecentou o sentimento árabe de humillación que acentuou u odio cara os xudeos. Ademáis, o apoio dos EEUU a Israel provocou un forte sentimento norteamericano, que pervivirá ata os nosos días e un achegamento do mundo árabe aos soviéticos, de cara á aceptación de axuda militar. Os intentos da ONU por solucionar os problemas creados non tiveron aceptación. Israel négase a abandonar os territorios ocupados e os árabes non recoñecen o estado de Israel.

Cuarta Guerra ou Guerra do Yom Kippur (1973)

Exipto e Siria lanzan un ataque sorpresa para recuperar o Sinaí e os Altos do Golán, respectivamente, mentras en Israel se celebraba unha das principais festas do calendario xudío (o Yom Kippur ou a festa do perdón). Estes enfrentamentos tiveron importantes repercusións, pois os países árabes decidiron empregar o petróleo como arma contra os os países occidentais e os EEUU, tradicionais aliados de Israel. Ao reducir a produción e subir o prezo do barril de cru, contribuíron a desencadear unha forte crise económica mundial.

Acordos de Camp David. O novo presidente exipcio inicia contactos cos EEUU para negociar unha paz estable na zona ante a negativa soviética a proporcionarlle armas ofensivas. Así, os gobernos exipcio e xudeo firman uns acordos nos que Exipto recoñecía o Estado de Israel e este devolvía a Exipto a península do Sinaí. Decisións que foron rexeitadas polo resto dos países árabes.

Guerra do Líbano. (1982-1983). Israel invade o Líbano como represalia contra os grupos armados palestinos alí refuxiados. A OLP ten que refuxiarse en Túnez.

O Parlamento libanés elixe ao cristiano-maronita Bashir Gemayel, sustituindo a Elias Sarkis, que xa agotara o seu mandato. Antes de tomar posesión, Bashir Gemayel é asasinado por un axente sirio xunto con outras 29 persons que se atopaban nese momento no cuartel xeral das Falanxes Libanesas en Beirut. Como vinganza polo asasinato, as Falanxes Libanesas entraron nos campamentos de refuxiados palestinos de Sabra e Shatila, provocando unha masacre civil na que morreron centos de persoas. Unha comisión xudicial israelí –a Comisión Kahan– investigou o sucedido. Sinalou aos cristiáns falanxistas como autores materiais das mortes, pero imputaba a Israel unha «responsabilidade indirecta» por non telas evitado, ao producirse os feitos baixo o control militar israelí da cidade, veredito que provocou un profundo impacto na opinión internacional. En Israel, destituiron ao ministro de defensa Ariel Sharon máis, pese á renuncia tralo informe da comisión, continuaría a sua carreira política.

A masacre de Sabra e Shatila abórdase en Vals con Bashir, unha película de animación documental dirigida y escrita por Ari Folman, estreada no 2008, ano no que gañou, entre outros premios, o Globo de Ouro á mellor película en lingua non inglesa e o César á mellor película extranxeira.

Comezo da Intifada. 1888. Intifada en árabe significa “levantamento” e refírese ao levantamento dos palestinos nos territorios ocupados. A Intifada foi a resposta palestina á ocupación e á constante implantación de colonias xudeas en Gaza e Cisxordania. Diferenciase de anteriores movementos contra Israel, pola importante participación da poboación e pola súa longa duración. Neste mesmo ano a OLP proclama o Estado palestino.

No 1993 Israel e a OLP recoñécense mutuamente en Washington. En 1994 Israel recoñece a autonomía Palestina de Gaza e Xericó e firma a paz con Xordania.

Segunda Intifada (dende setembro do 2000). A visita de Ariel Sharon á explanada das Mesquitas, para reivindicar o lugar no que se atopan os restos do Templo de Salomón, provoca a reacción da poboación palestina. Ainda que está presente, de xeito simbólico, a defensa dos lugares santos do Islam en Xerusalén, é unha loita encarnizada pola independencia do Estado Palestino e contra os asentamentos xudeos, verdadeiro obstáculo para a paz.

A ocupación de Palestina polo colonialismo británico en 1917, as secuelas colaterais da segunda Guerra Mundial, a negación aos dereitos nacionais palestinos e o erro histórico da ONU de despedazar a Palestina ao dividila en dous estados (1947), deixou mancillada esta milenaria terra. Na actualidade, a fustración do pobo palestino ante a ineficacia dun proceso de paz, no que non se avanza en cuestiones clave como a auga, os refuxiados, a confiscación de terras ou o futuro de Xerusalén, mantén avivada a chama do conflito.

O Expresionismo

2009-06-08T19:00:00.033+02:00

“Cos ingredientes do cubismo e o futurismo preparouse o filete de carne picada, o bistec metafísico alemán, o expresionismo” El Lissitzky e Jan Arp, 1925

"Traballar! Entusiasmo! Espremer o cerebro! Mastigar, devorar, tragar, revolver! Deliciosas dores do parto! Partir o pincel, ou mellor, perforar o lenzo. Pisotear os tubos de cor” Max Pechtein, 1920

Kandinsky

"Nunca existiu un período máis sacudido polo horror, por semellante pavor. Nunca o mundo estivera tan calado. Nunca o ser humano se sentira tan pequeno. Nunca tivera tanto medo. a súa miseria clama ao ceo; o home chora pola sua alma. Todo o priodo se converte nunha longa chamada de socorro. A arte grita, grita dende a profunda escuridade, grita polo espírito: iso é o expresionismo." Hermann Bahr

Enténdese por expresionista a arte que se desenvolve en Alemaña a principios do século XX pero, realmente, é unha tendencia de dimensións moito máis amplas que afectou a diversos ámbitos da cultura e non se reduciu ao espazo alemán ou europeo. Durante o periodo de entreguerras difúndese por toda Europa. A este feito contribuirá a fundación en Berlín da Revista Der Sturm (A Tempestade).

A orixe común do movemento expresionista europeo é unha tendencia fortemente anti-impresionista. Seguindo as líneas emprendidas polos principales artistas deo postimpresionismo, como Gauguin, Ensor, Munch, Toulousse-Lautrec ou Van Gogh, os expresionistas intentaron superar o carácter puramente sensorial e formalista que xa levara á crise do impresionismo. O expresionismo incide na caracterización subxectiva do mundo. A “expresión” fronte á subxectividade.

O impresionismo era un movemento que ía dende o exterior ao interior. A realidade do obxecto imprimíase na conciencia do suxeito. Pola contra, no expresiónismo é o suxeito quen se imprime ou se expresa a sí mesmo no obxecto. Se o impresionismo manifesta unha actitude eminentemente sensitiva, o expresionismo avoga por unha actitude volitiva. Un e outro son movementos figurativos, dado que a realidade é a base fundamental do estudo, mais o artista expresionista non crea a “impresión de fora”, senón a “expresión de dentro”.

Os expresionistas plantexan o nacemento dunha nova arte, que chocará frontalmente contra unha sociedade que se encamiña cara a guerra pola hexemonía política e económica en Europa. Exprésase tamén esta arte como oposición á utopía positivista do progreso, desenvolvida a cabalo entre o século pasado e o presente.

Die Brücke (A Ponte) é o primeiro grupo impresionista. Nace na cidade de Drede en 1905 e del forman parte artistas como Emil Nolde, Kirchner, Heckel, Schmidt-Rottluff ou Max Pechstein entre outros. O fauvismo e o cubismo influencirían de xeito acusado a súa obra pictórica.

Segundo Kirchner, un dos fundadores e a personalidade dominante do grupo, non podían pórse regras. A inspiración debía fluír libre e dar expresión inmediata ás presións emocionais do artista. O seu maior interese era destruír as vellas convencións e mostrou claramente unha actitude crítica cara a sociedade burguesa. Nos seus lenzos retrata de xeito cruel a unha burguesía despreocupada e inconsciente dos problemas políticos, que pasea pola rua sen comunicación algunha. Pintura angulosa de cores escuras que enfatiza a esaxeración das formas para resaltar a fealdade e a maldade. As suas obras mostran unha visión apocalíptica da cidade moderna, moi en relación coa do cine expresionista alemán de Fritz Lang en Metrópolis.

Por outra banda, Kandinsky, Paul Klee, Marc ou Jawlensky conformarán o grupo Der Blaue Reiter (O Xinete Azul), que nace en Munich no 1911. Estes artistas orientaron a espiritualidade mística da tendencia anterior cara aspectos máis racionais, xeométricos e de pureza formal, que denotan a influencia de elementos cubistas e futuristas e o peso da época da Bauhaus (1921-1925).

“Tratamos de volver por outro camiño ás imaxes abstractas e misteriosas da vida interior, que está rexida por leis distintas das que a ciencia descubre na natureza” Franz Marc

" (...) traducir a natureza en cores en conformidade coa miña alma apaixoada" Jawlensky

Sin embargo, os derroteiros políticos da Alemania derrotada na conflagración mundial propiciaron a aparición de movementos máis comprometidos coa dura realidade do momento. Xurde a “Nova Obxectividade”, o grupo do realismo expresionista, que ocupa a década de 1920 ata a aparición do nacionalsocialismo. Nesta corrente agrúpanse Käthe Kollwitz, Otto Dix, George Gras ou Beckman entre outros artistas. Os seus integrantes viviron directamente os horrores e miserias da guerra, así como o derrubamento dunha sociedade chea de hipocresía. Tales artistas tomaron un tono polémico e fortemente crítico cara a decadente burguesía da república de Weimar, ao tempo que se declaran opostos tanto ao tecnicismo cubista, como ás efusións espirituais do expresionismo lírico. En definitiva, realizaron unha práctica artística revolucionaria non na forma, sinón no contido. Ao anterior vocabulario expresionista incorpóranse agora principios de montaxes dadaístas e unha sarcástica e escandalosa provocación.

Otto Dix

A Otto Dix interesáronlle os outsiders, intelectuais e pintores, mais nos seus lenzos tamén tiveron cabida obreiros, prostitutas ou inválidos. Reivindicou a esaxeración, a deformación e o grotesco, chegando a crear iconos de deformidade sexual. Emprega coloridos chillóns e unha estética do feo. En 1937 Hitler dixo en Dresde, arrepiado fronte a uns cadros de Dix: "É unha mágoa non poder meter no cárcere a esta xente". A Prager Strasse, na imaxe da dereita, é a rua máis luxosa de Dresde que, cunha escenografía marcadamente dadaísta, Dix converte no bulevar das desilusións, situando no centro aos inválidos de guerra que só sobrevivían mendigando. O xornal do primeiro plano evoca o crecente antisemitismo co titular "Juden Raus" (Xudíos fora). O propio Dix, que sobrevivira á guerra logo de estar destinado na fronte oriental, expresaba: "A guerra era horrible pero tiña algo de formidable. Non podía perderma. Hai que ver ao home nesta situación desenfrenada para saber algo del (...). Teño que vivir personalmente todos os avismos insondables da vida; por iso fun á guerra e por iso me alistei voluntariamente"

Käthe Kollwitz

Así mesmo, do sentimento tráxico da conflagración xurdeu o movemento dadaísta, pero os integrantes da Nova Obxectividade non se orientan cara a crítica nihilista, senón cara o compromiso social e cara o renacemento dunha Alemania democrática.

Ademáis, outras manifestacións do expresionismo chegannos dende os paises nórdicos, Bélxica ou Austria. Eduard Munch destaca por ser o máximo rerpresentante do expresionismo nórdico. Sentimentos que expresan angustia, desesperación, obsesión pola sexualidade, a enfermidade ou a morte caracterizan os seus lenzos. En Bélxica James Ensor combina o extravagante e o absurdo con gran sentido do humor. En Austria, Klimt, Shiele ou Kokoschka crean personaxes e esceas románticas que, no caso do primeiro, beben do modernismo. No contexto galego compre destacar unha figura esencial: Alfonso Daniel Rodriguez Castelao (1886-1950) quen, na sua faceta de dibuxante, entronca con esta corrente vangardista.

A Guerra Fría

2009-06-08T16:02:00.001+02:00

De paseo pola Ribeira Sacra

2009-06-08T10:02:00.005+02:00

Excursión do Lois Peña Novo á Ribeira Sacra

Soño dunha noite de Verán. Shakespeare.

2009-06-04T16:07:00.006+02:00

Díptico da obra representada polo grupo de teatro do IES Lois Peña Novo de Vilalba.

Soño dunha noite de san Xoán na disco Trócola

View more PowerPoint presentation from sonsabela.

As Orixes do Movemento Obreiro

2009-05-26T12:08:00.003+02:00

Orixes do Movemento Obreiro

View more Keynote presentations from sonsabela.

LETRAS GALEGAS 2009

2009-05-15T12:27:00.003+02:00

DIA DO LIBRO 2009 NO IES LOIS PEÑA NOVO

2009-04-24T12:00:00.002+02:00

"DIA DO LIBRO 2009"

IMAXE DO MARCAPÁXINAS

2009-04-23T12:28:00.000+02:00

OS FELICES ANOS 20

2009-03-06T18:17:00.003+01:00

Aí vai o esquema da obra de teatro que nunca cheguei a colgar:

2009-03-06T16:05:00.020+01:00

Fontana di Trevi

A Fontana di Trevi atópase no cruce de tres ruas, marcando o punto final dun dos antigos acuedutos que suministraban auga a Roma, o Aqua Virgo.

No 19 a. C., técnicos romanos localizaron unha fonte de auga pura a só 22 km da cidade (escea que aparece representada na actual fachada da fonte). Esta Aqua Virgo corría polo acueduto máis corto de Roma directamente ata os Baños de Agripa e foi usada durante máis de catrocentos anos.

Coa rotura dos acueductos por parte dos asediadores godos, os romanos medievais pasaron a sacar auga de pozos contaminados e do río Tíber, que tamén se usaba como cloaca.

A costume romana de construir fontes ao final dos acuedutos que traían agua á cidade foi resucitada no século XV co Renacemento. En 1453, o papa Nicolás V rematou as obras de reparación do acueduto Aqua Virgo e construeu unha simple pila, deseñada polo arquitecto humanista Leon Battista Alberti, para anunciar a chegada da auga.

En 1625 o papa Urbano VIII, pideu a Bernini que esbozase posibeis renovacións máis acordes co dramático espíritu do Barroco, máis o proxecto fue abandonado coa morte do papa. A contribución duradeira de Bernini foi cambiar a situación da fonte ao outro lado da praza, para que quedase fronte ao Pazo do Quirinal e, deste xeito, o papa tamén puidese vela e disfrutala. Ainda que o proxecto de Bernini foi desbotado en favor do de Salvi, hai moitos toques do primero na fuente. Tamén existe unha maqueta anterior feita por Pietro da Cortona que, cunha linguaxe próxima a Bernini, influiría no proxecto final.

Os concursos puxéranse de moda durante o Barroco para rediseñar edificios, fontes e mesmo a Plaza de España. En 1730, o papa Clemente XII organizou un concurso sobre a fuente no que Nicola Salvi perdeu, máis a pesar deste feito recibeu igualmente o encargo. Os traballos comezaron en 1732 e remataron en 1762, moito despois despois da morte de Clemente, cando o Neptuno de Pietro Bracci foi situado no nicho central. As estatuas da Abundancia e da Salubridade, situadas nos dous nichos laterais fueron esculpidas por Filippo Della Valle. Salvi morreu en 1751, coa obra a medio rematar. A Fontana de Trevi foi rematada en 1762 por Giuseppe Pannini, quen sustitueu as suaves alegorías presentes por esculturas planas de Agripa e Trivia, a diosa romana.

O telón de fondo da fonte é o Pazo dos duques de Poli, ao que se adosou unha nova fachada de duas plantas, enlazadas por pilastras corintias de orde xigante. No centro, un arco triunfal robustamente modelado enmarca nunha exedra a alegoría do rei dos mares domando as augas. A figura principal é Neptuno, tirando do seu carro de cabalos mariños e acompañado, en sendos nichos a ambos lados, da Abundancia e da Saúde. Dous tritóns guían a carroza en forma de cuncha de Neptuno, domando sendos cabalos de mar. Enriba, uns baixorelevos ilustran a orixe romana dos acuedutos. Este xigantesco proxecto exténdese cara adiante mesturando auga e roca tallada ata encher a pequena praza.

Roma convértese no centro de referencia por antonomasia dun Barroco que se deixa ver na exuberante escenografía do seu espazo urbano. Tendo como fonte de inspiración habitual un sensual mundo mitolóxico, a monumental Fontana di Trevi conxuga arquitectura e escultura mediante o emprego de extraordinarios recursos efectistas. Os contrastes lumínicos, o dinamismo visual, a tensión e a exuberancia das formas contribuen a crear unha imaxinería de extraordinaria expresividade, establecendo unha inmediata comunicación co receptor.

A película de Fellini “La dolce Vita" contribuiu a realzar a fama desta fonte. Do mesmo xeito, a raíz de “Tres moedas na Fuente”, de Jean Negulesco, xurde unha lenda urbana entre os que non saben que as tres moedas eran botadas por tres persoas diferentes, segundo a cal trae sorte tirar monedas coa man dereita sobre o hombreiro esquerdo na Fontana de Trevi. En realidade, tirar unha moeda asegura a quen o fai volver a Roma, tirar duas que namorará dun romano/a e tres que casará con el ou ela en Roma.

E Neptuno, quen era?

Neptuno -en grego Poseidón- era, da raza dos titáns, un dos fillos de Crono e Rea. Na maioría das versións foi tragado por Crono ao nacer, pero nalgunhas, ao igual que Zeus, evitou o destino dos seus irmans ao escondelo sua nai entre un rebaño de años, simulando ter parido un poltro que deu a Crono para que o devorase. Segundo unha única referencia na Ilíada, cando o mundo foi dividido entre os tres irmáns, Zeus recibeu a terra e o ceo, Hades o inframundo e Poseidón o mar.

En calquera caso, a enorme importancia de Poseidón pode aínda entreverse na Odisea de Homero, donde é el e non Zeus o principal causante dos sucesos. Poseidón destaca polo seu odio cara Odiseo, debido a que éste cegara ao seu fillo o cíclope Polifemo.

Na Ilíada Poseidón axuda aos gregos e, en varias ocasións, toma parte activa na batalla contra as forzas troianas. Ainda que, no Libro XX, rescata a Eneas despois de que o príncipe troiano se rendise ante Aquiles.

Na Eneida, Neptuno segue resentido cos errantes troianos, máis non é tan vingativo como Juno. No Libro I rescata á flota troiana dos intentos da deusa por afundila, ainda que a sua principal motivación sexa o disgusto pola intromisión de Juno nos seus dominios.

2009-01-01T22:46:00.003+01:00

A MESQUITA DE CÓRDOBA

ARTE CALIFAL S.VIII-XI

A capital do califato establécese en Córdoba, que se converte no principal centro de irradiación da cultura islámica.

A mesquita levántase sobre o solar da basílica hispanovisigoda de San Vicente e constitue o símbolo do poder dos grandes califas cordobeses Aparece ao final do S.X como resultado dun proceso histórico que comeza a finais do SVIII. Todas as adicións trataron de seguir a disposición orixinal de arcos e columnas do primeiro edificio. Mantendo así toda a mesquita unha sorprendente unidade estilística. En tódolos casos os motivos das ampliacións eran os mesmos: o aumento demográfico na cidade de Córdoba.

Comeza a sua contrución a finais do S.VIII con Abd-al-Rahman I, emir instalado en Córdoba. Na fin do seu goberno asistimos á execución de diferentes proxectos arquitectónicos entre os que destaca dotar á cidade de Córdoba dunha mesquita do venres.

A mesquita de Abd-al-Rahman I presentaba unha sala de oracións con 11 naves perpendiculares ao muro da quibla. Estas naves estaban formadas por arcadas dobles, con arcos de ferradura abaixo e de medio punto arriba. O patio da mesquita non tiña pórticos e comunicábase coa sala de oración mediante portas situadas entre macizos piares de planta en forma de T que contrarrestaban o empuxe das arcadas das naves.

Baixo Abd al-Rahman II derrubouse o muro da Quibla, engadíronse oito naves á sala de oración similares ás da sección máis antiga pero, mentres que con Abd-al-Rahman I os capiteis eran reutilizados dos visigodos e dos romanos agora escúlpense novos capiteis seguindo modelos romanos.

Abd-al-Rahman III ordeou estender o patio da mesquita cara o norte e construir un novo alminar que permanece oculato baixo o revestimento renacentista e barroco.

Al-Hakan II inicia a última ampliación da mesquita cara o sur. Engadiu 12 cruxías e unha doble Quibla. O máis espléndido da sua obra son as catro bóvedas de pedra, unha na capela de Villaviciosa sobre a nabe do minrab e outras tres dispostas en forma de T sobre a maqsura.

O Minhrab é unha cámara octogonal decorada a base de estuco. Nel a decoración alcanza o seu cume. Os mosaicos de teselas de pasta vitrea reflicten a presenza dun artesán bizantino. Na fonte do Minhrab obsérvase a simetría da decoración, repetíndose o mesmo motivo a ambos lados a partir da doela central. Os temas empregados son árbores, palmetas, roleos, acios de vide e acantos.

Con Al-Mansur emprendeuse a última ampliación da mesquita cara o leste engadindo oito naves máis e ampliando o patio para dar acceso ás mesmas.

2009-01-01T22:41:00.002+01:00

O ISLAM

O Islam é unha gran civilización que nace na Península Arábiga, expándese por Oriente e estabécese tamén na área mediterránea e na Península Ibérica.

A organización política do Islám baseábase no goberno dunha soa persoa: teocracia. Era o califa quen posuía a autoridade política e espiritual.

Na Península Ibérica, o Al-Andalus pasou de ser un emirato na época dos Omeias a constituirse en califato independente con capital en Córdoba (929)

A nova relixión predicada por Mahoma e difundida polos seus seguidores é monoteísta opoñéndose ao politeísmo anterior. Alá é o único Deus. O Corán contén a verdade e a salvación.

Os cinco piares básicos do Islam:

A Profesión de fé. Crer que non hai máis Deus que Alá e que Mahoma é o seu profeta.
Orar cinco veces ao día.
Xaxuar durante o Ramadán: dende a saida ata o ocaso do sol.
Entregar a esmola.
Peregrinar á Meca.

Dinamismo e innovacións:

Auxe da agricultura, desenrolo de novas técnicas de regadío

Desenvolvemento do comercio e das finanzas

Auxe das relacións sociais e culturais, do urbanismo, das ciencias, das letras e das artes

Algunhas aportacións curiosas e importantes da cultura islámica a Occidente:

O número cero
O sistema de numeración decimal
Técnicas hidraulicas, a pólvora, o compás
En Literatura: "As Mil e unha Noites". (contos, poesía,...)
Recuperación dos clásicos: Ptolomeo, Aristóteles, Platón

2009-01-01T22:25:00.000+01:00

A Alhambra de Granada

2009-01-01T22:12:00.006+01:00

ARTE ASTURIANA:

Santa María do Naranco, San Miguel de Lillo , Santa Cristina de Lena, Santullano

2008-12-31T14:18:00.006+01:00

PRINCIPAIS CARACTERÍSTICAS DA ARTE MOZÁRABE

San Miguel de Celanova. Ourense

OURENSE VISIGODO

2008-12-26T12:45:00.011+01:00

SAN XES DE FRANCELOS

"A pequena Capela de San Xes de Francelos orixinariamente pertencía a un antigo mosteiro medieval hoxe en día desaparecido. Localízase no núcleo poboacional da parroquia de Santa María Madalena de Francelos, pertencente ao concello de Ribadavia, na comarca do Ribeiro, a escasos dous quilómetros da vila de Ribadavia.

A actual estrutura é dunha sóa nave de planta rectangular cunha orientación leste - Oeste,Cúbrese con tellado de madeira a dúas augas. Os muros compóñense principalmente de cachotaría e entre eles inseridos elementos prerrománicos e algúns perpiaños ben labrados. Nos traballos de escavacións arqueolóxicas comprobouse que os actuais muros non corresponden co primitivo edificio do cal non se atoparon os cimentos, o que fai supor que a localización da construción orixinal estaría nas inmediacións.

A fachada sitúase ao abeiro dun adro cuberto cun tellado de madeira apoiado sobre pilastras. A porta principal componse dun arco de ferradura de dovelaxe asimétrico (número par de dovelas e despeze radial) e que se veu modificado coa introdución dun lintel adovelado. Os elementos que conforman o vano de acceso a actual capela deberon corresponder ao orixinal arco triunfal que daba paso á ábsida desde a nave. O arco apoiase sobre dúas semicolumnas de fuste monolítico decorados con ondulantes motivos vexetais e encostados ás xambas. O conxunto acusa unha evidente afinidade co estilo visigótico.

A decoración lévanos de novo ao estilo visigodo e o feito de que as columnas se atopen adosadas ás xambas ao arte asturiano prerrománico. Os fustes apoianse en bases compostas por plinto, dous boceis e unha semi-escocia. Os orificios nas basas poderían corresponder á existencia dun cancel de peche. Os capiteis son entregos e en forma de ábaco rectilíneo decorado por catro filas de carnosas follas, pertencendo a unha tipoloxía dexenerada do tipo visigodo (a súa vez baseado no romano corintio). No extremo superior dereito do capitel dereito pódese ver un corpo circular e baixo este outra figura en forma de S. Estes capiteis presentan semellanzas cos da asturiana Igrexa de San Miguel de Lillo ou os de San Salvador de Priesca, produto da collida de elementos do estilo tradicional visigodo e influenzas do arte ramirense.

O vano dereito presenta un arco de medio punto e tápase cunha celosía en pedra. A celosía presenta un calado de dúas rosáceas de oito pétalos superpostos e trianguliños intercalados entre as follas, e na cima tres arquiños de ferradura. A celosía enmárcase cunha moldura cun baquetón soguedado e enmarcado a súa vez por un tallo serpenteante con racimos, e no mais alto catro aves enfrontadas por parellas picando nos acios(...)"

Información escollida da Wikipedia

2008-12-26T12:27:00.007+01:00

OURENSE VISIGODO

SANTA COMBA DE BANDE

A planta e algunhas imaxes

2008-12-26T12:05:00.008+01:00

ARTE VISIGODA NA PENINSULA IBERICA

Arte Visigoda

View SlideShare presentation or Upload your own. (tags: visigodo arte)

ARTE PRERROMÁNICA

2008-12-25T17:05:00.006+01:00

ACHEGÁNDONOS AO CONTEXTO

6.1. El Arte Visigodo

View SlideShare presentation or Upload your own.

2008-12-15T21:17:00.003+01:00

PRINCIPAIS NÚCLEOS DA ARTE PRERROMÁNICA NA PENÍNSULA

2008-12-15T19:29:00.007+01:00

NOVECENTO

Italia, 1976.

316 min.
Dirección: Bernardo Bertolucci
Producción: Alberto Grimaldi
Guión: Franco Arcalli, Bernardo Bertolucci
Música: Ennio Morricone
Fotografía: Vittorio Storaro
Montaxe: Franco Arcali Reparto: Robert De Niro, Gérard Depardieu, Dominique Sanda, Francesca Bertini, Laura Betti, Werner Bruhns, Stefania Casini, Sterling Hayden, Anna Henkel, Ellen Schwiers, Donald Sutherland.

Novecento narra as cinco primeiras décadas do século XX en Italia. A película foi unha grande epopeia do seu tempo, unha crónica do devir histórico das ideoloxías na Europa do século XX.

O film comeza no ano 1900, coincidindo coa morte de Verdi. Olmo e Alfredo son dous nenos que nacen ao mesmo tempo na facenda Berlinghieri. O primeiro é un rapaz de orixe humilde, descendente de traballadores da facenda e o segundo é o neto do patrón da mesma fachenda. Entre os dous xurdirá unha grande amizade aínda que as circunstancias do momento os enfrenten durante toda a historia.

A historia narra os acontecementos máis relevantes que ocorreron na Italia da primeira metade do século XX. Comeza mostrando a situación de explotación na que viven os campesiños da finca, despois achégase á acollida do comunismo por parte dos proletarios para logo recoller o final da Primeira Guerra Mundial. Así mesmo, o film reflicte o nacemento do Fascismo, apoiado, ideado e mantido polos grandes capitais e poderosos terratenientes, que ven cómo merma o seu poder ante a crecente ideoloxía comunista.

TIPOLOXÍAS ARQUITECTÓNICAS

2008-12-15T18:29:00.002+01:00

ARTE ISLÁMICA

2008-12-15T18:02:00.003+01:00

ARTE ISLÁMICA

U N I D A D E 5 Arte IsláMica

View SlideShare presentation or Upload your own.

Grupo IV: A Comuna de París

2008-12-15T17:44:00.002+01:00

A COMUNA DE PARÍS

GRUPO II: AS ORIXES DO MOVEMENTO OBREIRO

2008-12-15T17:40:00.002+01:00

2008-12-07T22:26:00.006+01:00

DESHUMANIZACIÓN

Metrópolis

(Fritz Lang; música: Michael Nyman, Time Lapse)

Xoana a Tola

2008-12-06T12:53:00.001+01:00

GRUPO III

2008-12-06T12:24:00.000+01:00

GRUPO II: AS ORIXES DO MOVEMENTO OBREIRO

2008-12-04T16:52:00.004+01:00

2008-11-26T13:47:00.003+01:00

CLIPS DE PLAYMOBIL EMULANDO OS
SUCESOS DO 3 DE MAIO EN MADRID.

SIMPÁTICA RECREACIÓN DO CADRO DE GOYA.

FIN DO TEMA II

2008-11-21T20:45:00.006+01:00

DELACOIX

LIBERDADE GUIANDO AO POBO

COMENTARIO DA PROBA ESCRITA

- faciliño non?-

2008-11-18T10:15:00.000+01:00

AS CORTES DE CADIZ

2008-11-13T15:08:00.000+01:00

ESQUEMA CONCEPTUAL

2008-11-10T21:44:00.002+01:00

GOYA E A GUERRA CONTRA

A INVASIÓN DAS TROPAS NAPOLEÓNICAS

O dous de maio do 1808 o pobo de Madrid, instigado por algúns sectores da nobreza e da igrexa, ergueuse en armas contra as tropas napoleónicas que ocupaban as principais cidades españolas. Como consecuencia, as tropas francesas exerceron unha brutal represión, que non faría senón xeneralizar os levantamentos populares no resto das cidades da Península, que non tardaron en ser dobregadas polos exércitos imperiais.

Os sucesos acontecidos durante a Guerra da Independencia (1808-1814) levaron a Goya a efectuar unha reflexión enormemente crítica e innovadora sobre a guerra, sobre as súas causas, brutais manifestaciones e consecuencias. A serie dos Desastres ou as posteriores pinturas que efectuou sobre os sucesos do dous e tres de maio en Madrid dan boa conta destes feitos. Goya presenta nelas unha visión radicalmente distinta á do resto dos seus contemporáneos, decantados moitos deles entre un ou outro dos bandos contendentes, con claros fins propagandísticos ou conmemorativos.

A violencia, nas súas diferentes formas, como manifestación da sinrazón é un dos aspectos máis notables na obra de Goya. Da sensibilidade de Goya ante os acontecementos naceron non só a súa mellor serie de estampas, senón un monumental grito contra a violencia nas súas diferentes formas, que non recoñece xustificación algunha e que, grazas ao seu maxistral tratamento técnico, formal e conceptual permite ao espectador contemplar imáxes inherentes a toda guerra.

Fronte ás imaxes heroicas e aduladoras, Goya presenta a violencia e a morte nas súas máis puras expresións. As obras de Goya non mostran héroes militares ou populares que loitaron contra os franceses, de todos coñecidos grazas ás publicacións e ás galerías de retratos amplamente difundidos na España do seu tempo. Nin tan sequera nos presentan feitos concretos acaecidos en lugares determinados. Pola contra, Goya móstranos, partindo de acontecementos reais, a esencia dos mesmos, a representación universal da brutalidade, da fame, da desesperación, da destrución ou da morte.

O pobo anónimo é o protagonista indiscutible, a verdadeira vítima da guerra. Mostrao atacando aos mamelucos no cadro do Dous de Maio en Madrid e representao morrendo vítima da represión francesa nos fusilamientos do Tres de Maio.

2008-11-10T16:12:00.000+01:00

Fragmentos da serie televisiva: "NAPOLEÓN"
Escenas da reunión en Baiona entre Napoleón, Carlos IV e o futuro Fernando VII.

2008-11-07T17:08:00.002+01:00

EXERCICIO PRÁCTICO

COMPOSICIÓN DE TEXTOS

Os seguintes textos deben permitirche facer unha redación sobre o cambio dinástico en España dende a fin dos Austrias ata o primeiro Borbón, Felipe de Anjou. Estruturando libremente a tua composición á luz dos documentos e tendo en conta a súa contextualización, debes atender cando menos aos seguintes aspectos: o último Austria Carlos II, a Guerra de Sucesión e as súas consecuencias, a realidade económica e social do SXVIII en España, a reorganización e reforma administrativa levada a cabo por Felipe V e a súa política exterior.

Doc.1. “Q V.A. Como Rei destes reinos de Catela e León e Granada, xuntamente coa moi alta e poderosa raíña doña Xoana (...) xura a Deus e aos santos Evanxeos que toca coa súa man dereita corporalmente, e promete pola súa fe e palabra real ás cidades, vilas e lugares que representan os procuradores aquí presentes vindos a estas Cortes (...): que non alleará ás cidades, vilas e lugares, nin os termos, nin xurisdicións, nin rendas, nin pechos, nin dereitos nin cousa algunha que pertenza á Coroa e patrimonio real (...). Que gardará as leis e foros destes reinos (...). Que confirma a estas cidades, vilas e lugares as liberdades, privilexios, franquezas, cartas e exencións (...), así como as ordenanzas e bos usos e costumes, e rendas, e termos e xurisdicións que teñen e posúen ...”

Toma de Xuramento a Carlos I nas Cortes de Castela. 7-2-1518

Doc 1. “Tras una cruenta guerra que se extendió a gran parte del continente, una nueva dinastía hereda la corona en los Reinos Hispánicos. Autolegitimada por la victoria militar y política, podía haber emprendido, de inmediato, profundas reformas en todos los órdenes de la vida del reino. (...) Ello fue posible dado que el país estaba ya inmerso en un amplio y dinámico proceso de recuperación del declive, iniciado durante el último cuarto del siglo anterior, precisamente reinando el último Habsburgo hispano.

Tortella, Jaume: “Legislación en el cambio dinástico: la nueva planta cultural.”

Doc. 2. Para una parte importante de los analistas del periodo, la legislación contenida en los decretos de Nueva Planta significaba el castigo y la imposición implacable de un poder que había tenido que ser conquistado por las armas. (...) Otros estudiosos prefieren ver, en esta nueva legislación, un afán de homogeneización de los reinos (...) En realidad, ambas ópticas historiográficas son compatibles y podría decirse que complementarias.

Tortella, Jaume: “Legislación en el cambio dinástico: la nueva planta cultural.”

Doc. 3. He juzgado conveniente (así por esto como por mi deseo de reducir todos mis reinos de España a la uniformidad de unas mismas leyes, usos, costumbres y Tribunales, gobernándose igualmente todos por las leyes de Castilla tan loables y pausibles en todo el Universo) abolir y derogar enteramente, como desde luego doy por abolidos y derogados, todos los referidos fueros, privilegios, práctica y costumbre hasta aquí observadas en los referidos reinos de Aragón y Valencia; siendo mi voluntad, que éstos se reduzcan a las leyes de Castilla.

Fragmento dos "Decretos de Nueva Planta". Reinado de Felipe V, 1.707